ขณะยกสำรับอาหาร เหล้าองุ่นหลี่ซื่อหมินถือจอกสุรา มองออกไปนอกกระโจมด้วยใจล่องลอย
บรรดาขันทีใกล้ชิดเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา เก็บจานชามออกไป รวดเร็วไร้สุ้มเสียง ประหนึ่งเกรงจะรบกวนสิ่งใด หลี่ซื่อหมินพิงกายกับโต๊ะวางแขน ไม่รู้กำลังครุ่นคิดอะไร
หลี่จื้ออิ่มแล้ว ซบกายลงบนตักของหลี่ซื่อหมิน งีบหลับอย่างสบาย ปากน้อย ๆ อ้าเล็กน้อย หายใจสม่ำเสมอ หลี่ซื่อหมินก้มมองเขา เอื้อมมือปัดปอยผมที่ปรกหน้าของบุตรชายไปทัดหลังหูอย่างอ่อนโยน
หลี่ไท่ลุกขึ้นยืนแล้ว กำลังจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย เมื่อครู่เขายืนสวดบทกวีอยู่กลางกระโจมเป็นเวลานาน ชายเสื้อมีรอยยับบ้าง เขาก้มลงลูบคลำจนกระทั่งกลับมาเรียบกริบเช่นเดิม จึงยืดตัวตรง
“ท่านอา เวลาไม่น้อยแล้ว ควรออกเดินทางกลับวังได้แล้ว”
หลี่ไท่เตือนอย่างรู้กาลเทศะ
หลี่ซื่อหมินตอบรับเบา ๆ วางจอกสุราลง ลูบอกหลี่จื้อบนตักเบา ๆ “จื้อหนู ตื่นเถิด ต้องกลับแล้ว”
หลี่จื้องัวเงียลืมตา เอามือขยี้ตาพลางงึมงำ “อยากอยู่อีก…”
“จื้อหนูเป็นเด็กดี กลับกันเถอะ” หลี่ซื่อหมินหัวเราะแห้ง ๆ แต่มือก็ยังประคองท้ายทอยของบุตรชายคนเล็กอย่างนุ่มนวล ช่วยจัดศีรษะให้ตั้งตรง
หลี่เฉิงเฉียนไปยืนอยู่ตรงปากกระโจมแล้ว
เขาไม่เร่งรัด มือหนึ่งเลิกม่านกระโจมไว้ รอคนด้านในออกมา สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดชายเสื้อของเขาพลิ้วไหว เขาหรี่ตามองเส้นขอบฟ้าอันห่างไกล ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไร
หลี่ซื่อหมินลุกขึ้น เดินออกมาจากในกระโจม เมื่อผ่านกายเขา เท้าชะงักลงครู่หนึ่ง
“ไปกันเถิด” หลี่ซื่อหมินกล่าว
หลี่เฉิงเฉียนปล่อยม่านกระโจมลง เดินตามหลัง รักษาระยะห่างสามก้าวเสมอมา
ขบวนเสด็จพ้นออกจากม่านกระโจม องครักษ์จัดแถวรอคอยอยู่ด้านนอกแล้ว ฝูงม้าถูกจูงเข้ามา อานและบังเหียนอยู่ครบ เป็นระเบียบ สะท้อนแสงเป็นประกายภายใต้แสงแดดยามบ่าย
หลี่ซื่อหมินเหวี่ยงตัวขึ้นม้าได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว เขานั่งสง่าอยู่บนหลังม้า กวาดสายตามองบรรดาพระโอรส
หลี่ไท่กำลังไต่ขึ้นหลังม้าด้วยความช่วยเหลือของขันทีใกล้ชิด ร่างกายของเขาอ้วนพี มิได้คล่องแคล่วเช่นคนอื่นแต่อย่างใด เหยียบโกลนอยู่สองครั้งจึงขึ้นนั่งได้ หายใจหอบเบา ๆ ใบหน้าทว่ายังคงยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตลอด