การประชุมเช้าสิ้นสุดตามเวลา เมื่อขันทีใกล้ชิดกล่าวเสียงสูงว่า "เลิกประชุม" หลี่เฉิงเฉียนก็ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อคลุมและหมวกให้เรียบร้อย ถวายคำนับแด่หลี่ซื่อหมิน แล้วหมุนตัวเดินออกไปยังนอกตำหนัก
เขาย่างเท้าช้า ๆ ผ่านประตูตำหนัก เดินไปตามระเบียงยาว แสงตะวันสาดส่องลงมาระหว่างเสาระเบียง ตกกระทบบนชุดขุนนางสีดำสนิทของเขา ตกกระทบบนใบหน้าอันสงบนิ่งของเขา
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
"องค์รัชทายาท โปรดหยุดก่อน"
หลี่เฉิงเฉียนหยุดฝีเท้า หันกลับไป
เวยเจิงเร่งรุดมาจากด้านหลัง ในมือยังคงถือไม้ฏอ สีหน้ายังคงดูเคร่งขรึมไร้รอยยิ้มเช่นเดิม เขาเดินมาถึงเบื้องหน้าหลี่เฉิงเฉียน ก่อนอื่นยกไม้ฏอขึ้นแสดงความเคารพหนึ่งครั้ง จากนั้นมองเขาด้วยแววตาที่ไม่อาจตีความได้
หลี่เฉิงเฉียนยืนอยู่ตรงนั้น รอให้เขาพูด
เวยเจิงจะเดินมาหาเขาเอง นี่นับว่าแปลกจริง
"วันนี้ในที่ประชุม องค์รัชทายาทตรัสถึงเรื่องการโยกย้ายตำแหน่งของท่านซื่อจงหวัง" เวยเจิงหยุดเล็กน้อย คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักถ้อยคำ "องค์รัชทายาทตรัสว่า 'หวังซื่อจงรับราชการสามแผ่นดิน มีชื่อเสียงบริสุทธิ์มาโดยตลอด ฝ่าบาททรงลดขั้นให้เป็นเจ้าเมืองถงโจว นับเป็นการแสดงพระเมตตาอย่างยิ่งแล้ว' ถ้อยคำนี้กล่าวได้เหมาะสมอย่างยิ่ง แต่กระหม่อมฟังแล้ว กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกนัก"
หลี่เฉิงเฉียนมองเขา ไม่ได้รับคำ
สายตาของเวยเจิงจับจ้องที่ใบหน้าหลี่เฉิงเฉียน แววตานั้นแฝงไว้ด้วยการค้นหา "องค์รัชทายาทมิได้สนิทสนมกับหวังซื่อจง ตรัสว่า 'มีชื่อเสียงบริสุทธิ์มาโดยตลอด' ก็ว่ากันไปได้ 'อายุมากแล้ว ที่ตั้งอยู่ใกล้สะดวกแก่การไปมา'... องค์รัชทายาทกำลังทรงแก้ต่างให้หวังซื่อจงอย่างนั้นหรือ"