ได้รับพระบัญชาแล้ว เหล่านางกำนัลก็กรูกันเข้ามาปรนนิบัติหลี่เฉิงเฉียนให้สรงน้ำล้างพระพักตร์
เนิ่นนานนักแล้วที่มิเคยมีผู้ใดมาคอยดูแลถึงเพียงนี้ กลับทำให้เขารู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง
หลังจากผลัดเปลี่ยนเครื่องทรง หลี่เฉิงเฉียนก็สวมชุดขี่ม้าสีดำสนิท แขนเสื้อสอบ แนวเอวคาดเข็มขัดหนัง สวมรองเท้าบู๊ต และรวบพระเกศาขึ้นสูง บุคลิกแลดูทะมัดทะแมงสง่างาม นางกำนัลยกมงกุฎหยกเข้ามาจะทูลเกล้าฯ ถวาย เขาชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วโบกพระหัตถ์ หยิบปิ่นไม้ขึ้นมาอันหนึ่งเพื่อเสียบมวยผมไว้
“อันนี้ก็พอ”
นางกำนัลมิกล้าทูลอะไรต่อ เก็บมงกุฎหยกกลับคืนไป
เขายืนสงบอยู่หน้ากระจกทองสัมฤทธิ์ ใบหน้าในกระจกคิ้วตาดูนิ่งสงบ วัยสิบห้าขวบยังคงรูปโฉมสะอาดหมดจดของเด็กหนุ่ม ทว่าดวงตากลับแผ่แววลุ่มลึก
เกิดมาแล้วสองภพสองชาติ อะไรบางอย่างก็ยากจะปกปิด
หลี่เฉิงเฉียนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนหมุนกายเดินออกจากตำหนัก
ขบวนรถม้าจอดรออยู่นอกประตูวังหลวงแล้ว เป็นม้าสีแดงเลือดหมูล้วนทั้งแถว เครื่องอานบังเหียนประณีตงดงามเหลืองอร่าม องครักษ์เข้าแถวเป็นระเบียบเรียบร้อย เกราะสะท้อนประกายเยือกเย็นภายใต้แสงอรุณ เห็นเขาออกมา ผู้คนพร้อมใจกันคารวะ
เขาพยักหน้ารับ แต่ในหัวกลับฉายแวบความทรงจำของชาติที่แล้วขึ้นมา เขาสะบัดศีรษะปัดมันออก พลิกกายขึ้นหลังม้า
ลองนึกดูแล้ว ก็หลายปีนักที่มิได้ทรงม้า
ในวันนี้ หลี่ซื่อหมินจะเสด็จไปอุทยานหลวงชานเมืองทางใต้ เรียกว่าการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าที่จริงแล้วคล้ายงานเลี้ยงในครอบครัวมากกว่า พาองค์ชายสายตรงเพียงไม่กี่คน มาฝึกยิงเกาทัณฑ์ ทรงม้า แล้วเสวยพระกระยาหารกลางวันสักมื้อก็จะเสด็จกลับ หาใช่งานใหญ่โตโอ่โถงอะไรไม่ ฉะนั้นองครักษ์ที่ติดตามจึงมีไม่มากเช่นกัน
หลี่เฉิงเฉียนบังคับม้าอยู่แถวหน้าของขบวน ทอดสายตามองเลยกำแพงวังที่ซ้อนทับกันสูงลิ่ว ไปยังแนวเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป
ขบวนเคลื่อนมาถึงประตูวัง ขบวนของอีกฝ่ายก็มาถึงพอดี
คนที่มาถึงก่อนขี่ม้าขาว สวมชุดขี่ม้าสีจันทร์กระจ่าง ใบหน้ายังแน่นไปด้วยเนื้อ รูปร่างยังสูงไม่เต็มที่ ยังไม่อ้วนเทอะทะถึงขนาดที่ต้องมีคนช่วยพยุงดังเช่นในภพชาติก่อน
คนที่มาใช่ใครอื่น คือหลี่ไท่