เมื่อคำว่า «อสูร» หลุดออกมา ผู้คนจำนวนมากในงานต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป
ชื่อเสียงขององค์กรอสูรโด่งดังอย่างยิ่ง ถึงขั้นเป็นขุมกำลังแถวหน้าของโลก
ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะมาถึงฉู่โจว มิน่าล่ะอีกฝ่ายถึงได้วางท่าหยิ่งผยองเช่นนั้น
คนของอสูรมีทุนให้หยิ่งผยองจริง ๆ
«ยาสมุนไพรล็อตนี้ของบริษัทยาหวัง ถึงกับดึงดูดความสนใจของอสูรได้»
«คราวนี้แย่แล้ว คนของอสูรลงมือ ต่อให้เป็นฉู่โจวเล็ก ๆ หรือแม้แต่ทั่วทั้งประเทศมังกร ก็ยังหาขุมกำลังที่ต่อกรกับอสูรได้ไม่กี่แห่ง»
«คราวนี้บริษัทยาหวังคงต้องยอมรับเคราะห์เองแล้ว»
ซ่งเจินที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจหนัก ๆ
เดิมทีเธอตั้งใจอาศัยงานเลี้ยงวันเกิดของหวังโย่วหลินครั้งนี้ ประมูลยาสมุนไพรล็อตนั้นให้ได้ราคาสูง
ใครจะคิดว่ากลับดึงดูดโจรแบบนี้มาได้
คราวนี้บริษัทยาหวังคงขาดทุนยับเยินแน่
แม้แต่อวี่เซี่ยฮวา ผู้ว่าการฉู่โจว ก็ยังตกอยู่ในความเงียบ
เขาอาจมีอำนาจบงการทุกอย่างในฉู่โจว แต่เมื่อเทียบกับองค์กรอย่างอสูรแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กหัดเดินที่ไปเทียบกับปรมาจารย์
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน พิษแมงป่องก็พอใจอย่างยิ่ง เขามองหวังโย่วหลินอย่างเฉยชา
«ยังไม่รีบให้คนของบริษัทยาหวังยกยาสมุนไพรมาให้แต่โดยดีอีกหรือ หรือจะให้ฉันลงมือไปเอาเอง?»