บทที่ 84 นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า
เมื่อร่างของหลี่จวินหายวับไป หวังหว่านหว่านก็อดอุทานออกมาไม่ได้
“เร็วเกินไปแล้ว!”
“พวกคุณคิดว่าหลี่จวินคนนี้จะสู้พิษแมงป่องไหวไหม?”
หวังหว่านหว่านหันไปมองเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ
“ไม่มีทางสู้ไหวหรอก” หยางเฉียงกล่าวพลางหัวเราะเยาะ “พวกคุณไม่เคยคลุกคลีอยู่ในยุทธภพ เลยไม่รู้ว่าคนของอสูรน่ากลัวแค่ไหน”
“แม้แต่ในระดับโลก อสูรก็ยังเป็นขุมกำลังที่โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง”
“สมาชิกทุกคนของพวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือ ยิ่งพิษแมงป่องเป็นถึงหัวหน้าสาขาของอสูรด้วยแล้ว”
“ความเร็วของหลี่จวินอาจดูร้ายกาจในสายตาพวกคุณ แต่พวกคุณไม่เข้าใจวิชาต่อสู้ คนของอสูรเก่งกว่าเขามากแน่นอน”
หยางเฉียงพูดจาฉะฉาน
ที่จริงเขาเองก็ไม่เข้าใจวิชาต่อสู้ แต่ในใจกลับเชื่อว่าคนของอสูรไม่มีทางพ่ายแพ้ และไม่อยากเห็นพิษแมงป่องถูกหลี่จวินเอาชนะ
“หลี่จวินเร็วขนาดนั้นยังสู้พิษแมงป่องไม่ได้ แล้วพิษแมงป่องจะแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?”
หวังหว่านหว่านมีสีหน้าตื่นตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ถ้าคนของอสูรไม่แข็งแกร่งพอ จะยืนหยัดอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร” หยางเฉียงพูดเสียงดัง
ในความคิดของเขา คนของอสูรไร้เทียมทาน ความจริงแล้วองค์กรอสูรเป็นตำนานในโลกนี้ นับตั้งแต่ผงาดขึ้นมาก็ยังไม่เคยมีกองกำลังใดได้เปรียบในการต่อกรกับพวกเขา
ไม่ใช่แค่หยางเฉียงเท่านั้น หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็คิดเช่นเดียวกัน