คนกลุ่มนี้โรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดดำทั้งตัว แววตาเย็นเยียบจนผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเหน็บ
หวังโย่วหลินเดินตรงเข้าไป ขมวดคิ้วกล่าวว่า “พวกคุณเป็นใครกัน? วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของผม หวังโย่วหลิน หากไม่อยากเป็นศัตรูกับตระกูลหวัง ก็รีบไปเสีย”
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจหวังโย่วหลินเลย สายตาจับจ้องไปยังกล่องหลายใบที่คนจากบริษัทยาหวังยกออกมาโดยตรง
ทุกคนดูเหมือนจะเข้าใจจุดประสงค์ของคนกลุ่มนี้แล้ว
“คนพวกนี้เป็นใครกัน ถึงกล้ามาก่อเรื่องในงานเลี้ยงวันเกิดของหวังโย่วหลิน ดูท่าแล้วคงมุ่งเป้ามาที่สมุนไพรของบริษัทยาหวัง”
“ไม่ว่าจะหวังโย่วหลินหรือบริษัทยาหวัง ก็ล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลทั้งนั้น คนพวกนี้ยังกล้าแย่งของจากปากเสือ ที่มาคงไม่ธรรมดาแน่”
“ดูจากท่าทางตอนพวกเขาโรยตัวลงจากเฮลิคอปเตอร์เมื่อครู่แล้ว ชำนาญมาก ในฉู่โจวของเราไม่เคยได้ยินว่ามีผู้มีอิทธิพลกลุ่มไหนทำได้ขนาดนี้ มีโอกาสสูงว่าจะเป็นคนนอก”
“ถ้าเป็นมังกรข้ามแม่น้ำคงรับมือยาก คนพวกนี้กล้าทำทุกอย่าง ทำเสร็จก็เผ่นไป เมื่อก่อนเศรษฐีคนหนึ่งในฉู่โจวถูกมังกรข้ามแม่น้ำฆ่าตายในบ้าน จนถึงตอนนี้ก็ยังจับคนร้ายไม่ได้”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเมินตนอย่างไม่ไยดี สีหน้าของหวังโย่วหลินก็เคร่งขรึมลง
“ในเมื่อทุกท่านไม่ยอมไป ดูท่าผมคงต้องเชิญพวกคุณออกไปเองแล้ว”
หวังโย่วหลินโบกมือ เหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านหลังก็กรูกันเข้ามาล้อมคนกลุ่มนั้น