เหลียงหย่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้ายิ่งดูย่ำแย่ลง
ซาหลางเป็นคนหยิ่งผยองก็จริง แต่หลี่จวินเป็นถึงคุณชาย อีกฝ่ายกลับกล้าละเลยหลี่จวินเช่นนี้ ช่างเกินไปหน่อยแล้ว
หลี่จวินไม่อยากรอต่ออีกแล้ว พูดตามตรง อีกฝ่ายเป็นแค่ลูกน้องของท่านเฒ่า จะมีสิทธิ์อะไรให้เขาต้องรอ
เขาก้าวตรงเข้าไปด้านในทันที
แต่พอเดินมาถึงหน้าประตู ก็มีชายฉกรรจ์สวมชุดดำคนหนึ่งขวางทางไว้
“ขออภัย หากไม่ได้รับคำสั่งจากพี่ใหญ่ซาหลาง ใครก็เข้าไปในลานนี้ไม่ได้”
เหลียงหย่งก้าวออกมาตวาด “นี่คือคุณชาย เป็นคนของเจ้านายใหญ่ พวกแกกล้าขวางด้วยหรือ ซาหลางช่างกล้าดีจริง ๆ!”
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเหลียงหย่งเลยแม้แต่น้อย และไม่มีทีท่าว่าจะหลีกทาง
“หลีกไป!”
หลี่จวินกล่าวเสียงเย็น
เขาเริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว
บนใบหน้าของชายฉกรรจ์กลับปรากฏแววเยาะเย้ย
พูดตามตรง พวกเขาไม่รู้จักคุณชายอะไรนั่น พวกเขาเป็นคนของซาหลาง ฟังคำสั่งจากซาหลางเท่านั้น
เมื่อหัวหน้าของพวกเขาต้องการข่มอีกฝ่าย พวกเขาก็ย่อมทำตาม