หลี่จวินนั่งลงตรงข้ามชายคนนั้น ก่อนจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง
เขาส่งสัญญาณให้เหลียงหย่งคลายเชือกที่มัดมือมัดเท้าอีกฝ่ายไว้
ชายคนนั้นขยับขาที่เริ่มชาเล็กน้อย จากนั้นก็เหลือบมองหลี่จวินด้วยท่าทีไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นคนแข็งกร้าวไม่เบา มิเช่นนั้น ด้วยฝีมือของซาหลาง ปากของเขาคงถูกง้างออกไปนานแล้ว
“สูบบุหรี่ไหม?”
หลี่จวินพ่นควันออกมา แล้วมองอีกฝ่าย
จากนั้นก็โยนบุหรี่กับไฟแช็กลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตรงกลาง
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ “ไง เปลี่ยนแผนแล้วหรือ? ใช้ไม้แข็งไม่ได้ก็เลยเริ่มตีสนิทสินะ? แต่ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้นายคุกเข่าขอร้องฉันตอนนี้ แล้วเลียนิ้วเท้าฉัน ฉันก็ไม่มีวันบอกที่ซ่อนข้อมูลให้พวกนายรู้ น่าหลานหลงเซวียนเป็นคนแบบไหน ลูกน้องของเขาเป็นพวกอะไร ฉันรู้ดีอยู่แล้ว ส่งมอบข้อมูลไปก็เท่ากับตาย”
หลี่จวินส่ายหน้า “แล้วนายคิดว่าถ้าไม่ส่งข้อมูลให้ พวกนายจะไม่ตายหรือไง?”
“ถ้าภายในหนึ่งเดือนยังไม่มีใครเห็นว่าฉันมีชีวิตอยู่ ข้อมูลจะไปอยู่ในมือของฝ่ายที่เป็นศัตรูกับน่าหลานหลงเซวียน แต่ถ้าปล่อยฉันไป แล้วให้เงินฉันหนึ่งหมื่นล้าน ฉันรับรองได้ว่าทั้งข้อมูลและตัวฉันจะหายไปจากสายตาทุกคน”
“เพราะงั้นนายถึงมั่นใจว่าฉันจะยอมอ่อนข้อให้สินะ?” หลี่จวินยิ้ม
อีกฝ่ายรู้ดีว่าข้อมูลเหล่านั้นสำคัญแค่ไหน ถึงขั้นวางแผนเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังถูกจับตั้งแต่ตอนขโมยข้อมูลไป ก็เพื่อจะเอาเงินหนึ่งหมื่นล้าน