ในวินาทีนั้น หวังต้าชวนก็รู้แล้วว่าตัวเองไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเข้าให้
คนที่มีลูกน้องดุดันถึงเพียงนี้ได้ตามใจ แถมทุกคนยังพกปืนกันทั้งนั้น จะเป็นอิทธิพลธรรมดาได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น เหลียงหย่งยังยิงลูกน้องของเขาตายไปแล้วสี่คน คนที่เหนี่ยวไกฆ่าคนได้ตามอำเภอใจเช่นนี้ หากไม่ใช่พวกสิ้นคิด ก็ต้องเป็นคนที่มีอำนาจมากพอจะมองชีวิตคนเป็นผักปลา
และเห็นได้ชัดว่าเหลียงหย่งกับพวกเป็นอย่างหลัง
พูดไปแล้ว หวังต้าชวนก็เป็นแค่เศรษฐีใหม่คนหนึ่ง มีพวกพ้องอยู่ในมือ เอาไว้รังแกคนที่อ่อนแอกว่าก็พอไหว แต่พอเจอคนที่รับมือยากจริง ๆ เขาก็ไม่มีน้ำยา
ตอนนี้เมื่อเหลียงหย่งเอาปืนจ่อหน้าผาก หวังต้าชวนก็สั่นเทาด้วยความกลัว
เขาเอาแต่ร้องขอความเมตตา “ผม...ผมผิดไปแล้ว คุณหลี่ ขอร้องล่ะ ขอร้องให้ปล่อยผมไปเถอะ”
เมื่อเห็นภาพนี้ เหยียนควนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตกตะลึงไปแล้ว
หวังต้าชวนถึงกับก้มหัวขอร้องหลี่จวิน
คนที่รีบมาที่นี่ก็ยังมาช่วยหลี่จวิน แถมเรียกหลี่จวินว่าคุณชาย
เท่าที่เขารู้ หลี่จวินเกิดในครอบครัวธรรมดา ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องติดคุกสามปีเพราะต่อยเจิ้งหยาง
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
เหล่านักเรียนรอบข้างต่างก็เปิดหูเปิดตา เดิมทีพวกเขาคิดว่ารุ่นพี่คนนี้ไร้ความสามารถ แถมยังชอบก่อเรื่องจนทำให้ครูในโรงเรียนเดือดร้อนไปด้วย
ไม่คิดเลยว่าจะไม่ใช่อย่างที่เข้าใจ หลี่จวินเตรียมพร้อมรับมือทุกอย่างอยู่แล้ว