เมื่อเห็นชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมโหดจำนวนมากปรากฏตัว ใบหน้าของเหยียนควานก็ซีดเผือด
เขารีบเตือนว่า “หลี่จวิน รีบหนีไปเร็ว ไม่อย่างนั้นพวกนั้นจะตีเจ้าน่วมแน่”
หวังต้าชวนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินแล้วก็แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา
“หนีหรือ? ตอนนี้ยังทันอีกหรือไง?”
เวลานี้คนกลุ่มหนึ่งล้อมหลี่จวินเอาไว้แล้ว
“จบแล้ว คราวนี้จบเห่แน่”
เหยียนควานตกใจจนขาสั่น แทบยืนไม่อยู่
นักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างพากันถอยกรูด กลัวจะโดนลูกหลง
ขณะเดียวกัน บางคนก็มองหลี่จวินด้วยสายตาตำหนิ
ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่จวิน เหยียนควานก็คงไม่ถูกหวังต้าชวนหมายหัว
สำหรับนักศึกษาเหล่านี้ หวังต้าชวนมีตัวตนไม่ต่างจากยมทูตที่มีชีวิต
“คุณหวัง...”
เหยียนควานเอ่ยเสียงสั่น อยากขอร้องให้ละเว้น
แต่หวังต้าชวนขี้เกียจแม้แต่จะปรายตามองเขา
คนตัวเล็ก ๆ อย่างเหยียนควานเป็นแค่ของแถมที่เขาจะจัดการไปด้วย เป้าหมายของเขาคือหลี่จวินต่างหาก
หลี่จวินยังคงมองหวังต้าชวนอย่างใจเย็น “นี่คงเป็นกำลังทั้งหมดของนายแล้วสินะ แค่คนมันน้อยไปหน่อย ยังไม่พอให้ฉันได้ยืดเส้นยืดสายด้วยซ้ำ”
หวังต้าชวนได้ยินแล้วก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ
เขาไม่เคยเจอไอ้หนุ่มที่อวดดีขนาดนี้มาก่อน