หลังหลี่จวินจากไป ชายคนนั้นก็ยอมสารภาพทุกอย่างที่รู้แต่โดยดี
เหลียงหย่งสั่งให้คนควบคุมตัวอีกฝ่ายไว้ จากนั้นก็ส่งคนไปเอาเอกสารตามสถานที่ที่เขาบอกทันที
ขณะเดียวกัน เขาก็ต่อสายหาน่าหลานหลงเซวียน
“เถ้าแก่ใหญ่ครับ อีกฝ่ายสารภาพแล้ว คุณชายใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็บีบให้อีกฝ่ายยอมจำนนแต่โดยดี...”
น้ำเสียงของเหลียงหย่งเจือความตื่นเต้น
ทว่ายังพูดไม่ทันจบ เสียงเรียบเฉยคำหนึ่งก็ดังมาจากปลายสาย “อ้อ” จากนั้นสายก็ถูกตัด ทิ้งให้เหลียงหย่งยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง
ดูเหมือนเถ้าแก่ใหญ่จะไม่ประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้เลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายแต่แรก
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เหลียงหย่งก็อดยิ้มขื่นไม่ได้
เถ้าแก่ใหญ่กับหลี่จวินนี่ช่างคล้ายกันจริง ๆ
คนหนึ่งเป็นจิ้งจอกเฒ่า อีกคนเป็นจิ้งจอกน้อย ไม่สิ ต้องเป็นราชันหมาป่าเฒ่ากับราชันหมาป่าน้อยต่างหาก
อีกด้านหนึ่ง ภายในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งในฉู่โจว
ชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มองลงไปยังทั่วทั้งเมือง
ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านหลัง ก่อนหยุดยืนห่างจากเขาหนึ่งเมตร แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ประธานจ้าวครับ ได้ยินว่าเฉียวซื่อเหยี่ยนสารภาพแล้ว เป็นคุณชายคนนั้นลงมือ ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที แถมอีกฝ่ายยังคิดจะข่มคุณชายเสียก่อน แต่ผลกลับ...”
เมื่อได้ฟังรายงานจากลูกน้อง จ้าวหลงถูที่กำลังสูบซิการ์ก็หัวเราะลั่น
“น่าสนใจจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เถ้าแก่ใหญ่จะเลือกเขาเป็นผู้สืบทอด”