บทที่ 17 ของปลอมงั้นหรือ?
พอไป๋ซิ่วหรงเอ่ยขึ้น บรรยากาศในห้องก็พลันเงียบกริบ
แม้แต่สีหน้าของหลี่เมิ่งอวิ๋นก็แข็งค้างไปด้วย
นั่นสิ หลี่จวินเป็นแค่ชายหนุ่มว่างงานที่เพิ่งออกจากคุก แถมยังไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง แล้วจะเอาเงินจากไหนมาซื้อกำไลหยกมูลค่าหลายแสน
ถ้าอย่างนั้นก็เป็นไปได้อยู่ทางเดียวว่ามันเป็นของปลอม ทำจากเรซินหรือแก้ว
“หึ ๆ” ไป๋ซิ่วหรงหัวเราะ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “หลานหลี่จวิน อย่าถือสาที่ป้าพูดมากเลยนะ ป้าแค่สงสัยอยู่ในใจเท่านั้นเอง”
แววตาที่ไป๋เวยมองหลี่จวินเจือความโกรธอยู่หลายส่วน
นี่มันเกินไปแล้ว ต่อให้ซื้อหยกไม่ไหว จะให้ของอย่างอื่นก็ได้ ทำไมต้องเอาของปลอมมาหลอกกันด้วย?
ไป๋จิงถิงยิ่งแค่นเสียงเย็นชา
เดิมทีเขาก็คิดว่าหลี่จวินมีปัญหาเรื่องนิสัยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดูแคลนอีกฝ่ายเข้าไปใหญ่
มีเพียงหลี่เมิ่งอวิ๋นที่รู้สึกสงสารหลานชาย ต่อให้ซื้อของปลอมมาแล้วจะเป็นไรไป อย่างน้อยก็เป็นน้ำใจ
อีกอย่าง หลานชายจะเอาเงินจากไหนไปซื้อของจริง แค่มีน้ำใจก็พอแล้ว
พอเห็นหลานชายถูกคนมากมายเยาะเย้ย เธอก็รู้สึกอึดอัดใจ
จะโทษใครได้ ก็เป็นความผิดของเธอเอง ทั้งที่รู้ว่าหลานชายไม่มีเงิน ยังพูดออกไปว่าเป็นวันเกิดตัวเอง น่าจะช่วยเหลือเขาบ้างแท้ ๆ