เมื่อเห็นจางเชา หลี่จวินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
แต่จางเชากลับลุกขึ้นยืนเองแล้วเดินเข้ามาหา
“พี่จวิน ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน พี่ดูหล่อขึ้นเยอะเลยนะ”
“คราวก่อนพี่บอกว่าไป๋เวยไม่ชอบผม ให้ผมอยู่ห่างจากเธอ ผมเสียใจอยู่ตั้งนาน”
“แต่เมื่อวานไป๋เวยโทรหาผม ผมถึงได้รู้ว่าที่แท้พี่อยากแยกเราสองคนออกจากกัน ไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจหรือครับ?”
จางเชาพูดเสียงดัง
หลี่จวินเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “จางเชา นายกล้ามากนะ”
พูดตามตรง หลี่จวินไม่คิดเลยว่าจางเชาจะยังกล้าโผล่มาต่อหน้าไป๋เวย
แถมยังพูดจาเหลวไหล ใส่ร้ายเขาไม่หยุด
สีหน้าของไป๋จิงถิง ผู้เป็นน้าเขย มืดครึ้มลง ก่อนตวาดว่า “หลี่จวิน ทำไมนายถึงขัดขวางเรื่องของไป๋เวยกับจางเชา?”
“มิน่าล่ะ คราวก่อนจางเชาถึงไม่รับสายไป๋เวย ที่แท้เป็นฝีมือนายนี่เอง”
“หรือเห็นน้องสาวมีชีวิตที่ดีแล้ว นายถึงกับรู้สึกไม่พอใจจริง ๆ?”
ส่วนหลี่เมิ่งอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปากเหมือนอยากพูดอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดเอ่ยไม่ได้ว่า “จิงถิง หลี่จวินไม่ใช่คนแบบนั้น เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่”
จางเชาช่วยพูดเสริมว่า “ใช่ครับ พี่จวินอาจจะแค่เข้าใจผมผิดไปนิดหน่อย”
“พี่จวิน ไม่ต้องห่วงนะครับ ไป๋เวยอยู่กับผมแล้ว ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจ ผมจะดูแลเธออย่างดี”