ชั่วขณะนั้น ทั้งสองต่างยืนตะลึงงัน
ลู่ฉีไม่ได้ตัวสูงนัก แต่รูปร่างดีมาก หน้าตาก็โดดเด่น
เมื่อก่อนเธอทำให้หลี่จวินหลงใหลจนหัวปักหัวปำ
เพื่อเธอ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาประหยัดอดออม เงินที่เก็บได้ก็เอาไปซื้อของขวัญให้เธอทั้งหมด
แต่ใครจะคิดว่า ทันทีที่เขาเพิ่งเข้าเรือนจำ เธอก็ทรยศเขา
ถ้าไปแต่งกับคนอื่นก็แล้วไป แต่นี่กลับแต่งงานกับคนที่เคยลวนลามเธอ ทำให้หลี่จวินหมดใจอย่างสิ้นเชิง
ลู่ฉีได้สติกลับมาในตอนนั้น แววตาเย็นชาและห่างเหินราวกับผลักไสคนให้ไกลพันลี้
“หลี่จวิน ที่แท้นายก็ออกจากคุกแล้ว แต่อย่ามาตามตื๊อฉันอีกเลย ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว ระหว่างเราสองคนไม่มีทางเป็นไปได้”
มุมปากหลี่จวินยกขึ้นเป็นรอยเยาะหยัน
“แต่งกับไอ้คุณชายเศรษฐีที่ลวนลามเธอเนี่ยนะ ลู่ฉี เมื่อก่อนทำไมฉันถึงมองไม่ออกว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนี้”
ที่จริงตั้งแต่วันที่ออกจากคุก หลี่จวินก็ไม่คิดจะพบลู่ฉีอีกแล้ว
เธอจะแต่งกับคนที่เคยลวนลามเธอก็ดี หรือจะแต่งกับใครก็ช่าง ไม่เกี่ยวอะไรกับหลี่จวินอีกต่อไป
ที่บังเอิญเจอกันในธนาคารก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น
แต่พอได้ยินคำพูดเย็นชาของอีกฝ่าย หลี่จวินก็ยังอดขุ่นเคืองไม่ได้
“ฉันเป็นผู้หญิงแบบไหนแล้วมันยังไง? จะให้ฉันแต่งกับคนที่เคยติดคุกอย่างนายหรือไง?”
“หลี่จวิน อย่าฝันกลางวันไปหน่อยเลย แล้วก็เลิกคิดเพ้อเจ้อเรื่องฉันได้แล้ว...”
“ใครคิดเพ้อเจ้อเรื่องเธอ?” หลี่จวินขัดจังหวะเธอทันที “ต่อให้ตอนนี้เธอเสนอตัวให้ฉัน ฉันก็ยังรังเกียจว่าเธอสกปรก เธอไม่คู่ควรกับฉัน”