“น้องหลี่จวิน ถึงหรือยัง? อย่าลืมมานะ”
ระหว่างทาง โจวปิ่งคุนโทรศัพท์มาหา
“เถ้าแก่โจววางใจได้ครับ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
หลังวางสาย รถก็จอดลงในลานจอดรถพอดี
หลี่จวินถือถุงพลาสติกลงจากรถ
“เหลียงหย่ง นายไปจัดการธุระของนายก่อนเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไร ฉันจะโทรหา”
หลี่จวินโบกมือให้เหลียงหย่ง
เขาสังเกตว่า นอกจากเหลียงหย่งจะอยู่ฉู่โจวเพื่อช่วยเขาจัดการงานแล้ว ยังยุ่งกับเรื่องอื่นด้วย คงเป็นคำสั่งของท่านเฒ่า
แต่เหลียงหย่งไม่พูด หลี่จวินก็ไม่เคยถาม
ขณะนี้ บริเวณหน้าพิพิธภัณฑ์มีผู้คนมารวมตัวกันมากมาย
ทุกคนสวมเสื้อผ้าหรูหรา สวมนาฬิกาเรือนแพง ดูมีสง่าราศี ล้วนเป็นบุคคลชั้นนำในสังคมฉู่โจว
การมาชมโบราณวัตถุเป็นเพียงเรื่องรอง จุดประสงค์หลักคือหวังว่าจะได้รู้จักโจวปิ่งคุน ประธานหอการค้า
ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้น “หลี่จวิน นายมาที่นี่ด้วยเหรอ?”
เมื่อหันไปมอง ก็เห็นไป๋เวย น้องสาวของเขา ไป๋จิงถิง ผู้เป็นอาเขย และจูอวี่หาน ทั้งสามคนเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูเช่นกัน
“ได้ยินว่ามีนิทรรศการโบราณวัตถุ เลยแวะมาดูครับ”
หลี่จวินตอบพร้อมรอยยิ้ม
“หลี่จวิน ที่แบบนี้นายมีสิทธิ์มาด้วยหรือ? ออกจากคุกมาแล้วก็ไม่ยอมตั้งใจหางานทำ วัน ๆ เอาแต่เดินเตร่ไปทั่วทำไม” ไป๋จิงถิงตำหนิอย่างไม่พอใจ
ระยะนี้เขายิ่งรู้สึกไม่ชอบหน้าหลี่จวินมากขึ้นทุกที
“ผมอยากมาดูว่ามีหยกดี ๆ ไหม จะซื้อสักชิ้นครับ”
หลี่จวินตอบตามตรง
“ซื้อหยก? นายรู้ไหมว่าหยกที่นี่แพงแค่ไหน? เริ่มต้นก็เป็นแสนแล้ว ยังกล้าพูดอีกนะ”
“แล้วในถุงนั่นใส่อะไรไว้? เอามาให้ฉันดู”
ไป๋จิงถิงพูดเสียงขรึม
เขากลัวว่าหลี่จวินจะไปเรียนรู้อะไรไม่ดีมาจากในคุก วันนี้เป็นงานแสดงโบราณวัตถุ เจ้าหมอนี่อย่าคิดทำเรื่องไม่เข้าท่าขึ้นมาก็แล้วกัน
“ในนี้เป็นเงินครับ”
หลี่จวินตอบ
เขาไม่ได้กลัวที่อาเขยจะรู้สถานะปัจจุบันของตน
ที่จริงเป็นอาเขยต่างหากที่มองเขาด้วยอคติมาตลอด
“กลางวันแสก ๆ ยังพูดเพ้อเจ้อ!”
“ช่างเถอะ ฉันขี้เกียจดูแล้ว จำไว้ วันนี้มีแต่คนใหญ่คนโต นายอย่าก่อเรื่อง อย่าทำอะไรแผลง ๆ ให้ฉันขายหน้าก็แล้วกัน”