หลี่จวินเพิ่งกลับมาถึงวิลล่าซีจื่อถัง ก็เห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่หน้าวิลล่าของเขา
ขณะที่หลี่จวินลงจากรถ ประตูรถเก๋งคันนั้นก็เปิดออก หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งและงดงามคนหนึ่งก้าวลงมา เธอคือหนานกงเสวี่ย
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
หลี่จวินรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างเมื่อเห็นหนานกงเสวี่ย
“หรือว่ามาคืนเงิน?”
วันนั้นก่อนจากกัน เขาให้เงินหนานกงเสวี่ยเป็นค่ารถ 300 หยวน
แม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจเงินจำนวนนี้ แต่ก็ถือว่าเป็นเงินที่หนานกงเสวี่ยยืมไป การมาคืนเงินจึงเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
หนานกงเสวี่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “ฉันไม่ได้มาแค่คืนเงินนะ เพื่อขอบคุณที่คุณให้ที่พัก ฉันยังอยากเลี้ยงข้าวคุณด้วย ไม่ทราบว่าคุณชายหลี่จะให้เกียรติไหมคะ?”
“ถ้าคุณปฏิเสธ ฉันคงเสียใจมากเลย”
พูดจบ หนานกงเสวี่ยก็มองหลี่จวินด้วยสีหน้าคาดหวัง
พูดตามตรง วันนี้หลี่จวินแทบไม่ได้กินอะไรที่บ้านคุณอาเลย
ท่าทีของเขยอา เฟิงป๋อเสียน และคนอื่น ๆ ที่ตอนแรกวางท่าใส่แล้วค่อยเปลี่ยนมาประจบ ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
ออกไปหาอะไรทานเพิ่มสักหน่อยก็ใช่ว่าจะไม่ได้
อีกอย่าง เขาช่วยชีวิตหนานกงเสวี่ยไว้ เธอจะตอบแทนเขาก็เป็นเรื่องสมควร
หลี่จวินจึงพยักหน้า “ได้สิ”
ไม่นานหลี่จวินก็ขึ้นรถของหนานกงเสวี่ย แล้วออกจากวิลล่าไป