“หลี่จวิน เรื่องนี้สำคัญมาก ผมจำเป็นต้องโทรศัพท์ไปถามให้แน่ใจ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะ”
เฟิงป๋อเสียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะพูดกับหลี่จวิน
ที่จริงตอนนี้เขาเริ่มเชื่อหลี่จวินอยู่บ้างแล้ว
ตอนที่บอกว่ารู้จักเบอร์โทรศัพท์ของโจวปิ่งคุน เขาคอยสังเกตสีหน้าของหลี่จวินมาตลอด แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งสงบมาก
ตามปกติแล้ว ต่อให้เป็นคนที่จิตใจหนักแน่นแค่ไหน พอถึงเวลาแบบนี้ก็ย่อมเผยพิรุธออกมาบ้าง ไม่มีทางดูไม่ออกแม้แต่น้อย
“ได้”
หลี่จวินพยักหน้า
เขาไม่ได้ติดใจอะไร อีกฝ่ายอยากโทรก็โทรไปสิ
“ป๋อเสียน จะไปพูดอะไรกับเขาให้มากความ โทรไปเลยก็พอ ไอ้เด็กนี่มันประเภทไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ขโมยของใครไม่ขโมย ดันไปขโมยของโจวปิ่งคุน นั่นมันหาเรื่องตายชัด ๆ!”
ไป๋ซิ่วหรงพูดเสียงดัง
ในปากของเธอ หลี่จวินกลายเป็นขโมยไปแล้ว
“ซิ่วหรง พูดให้น้อยหน่อย ความจริงเป็นยังไง โทรไปถามก็รู้แล้ว”
ไป๋จิงถิงเอ่ยขึ้น
เขาเองก็รู้สึกว่าน้องสาวคนนี้เสียงดังเกินไป
จะพูดถากถางก็รอให้รู้ผลก่อนค่อยว่ากันยังไม่สาย
ไป๋เวยกับหลี่เมิ่งอวิ๋นต่างพยักหน้า
ถ้าไม่โทรไปถาม เกรงว่าคงไม่มีใครสบายใจได้
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เฟิงป๋อเสียนกดโทรออก
ชั่วขณะนั้น หัวใจของทุกคนต่างตึงเครียด ภายในห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
“ฮัลโหล ใครครับ?”
เสียงทุ้มหนักดังมาจากปลายสาย
หลี่จวินเพิ่งแยกจากโจวปิ่งคุนมาไม่นาน จึงจำได้ทันทีว่านี่คือเสียงของโจวปิ่งคุน
คราวนี้เฟิงป๋อเสียนกลับตื่นเต้นขึ้นมา พูดจาติดขัดเล็กน้อย
“ท่านประธานโจว ผะ...ผมเฟิงป๋อเสียน ประธานบริษัทการค้าจี้หยวนครับ ครั้งก่อนเราแลกเบอร์โทรศัพท์กันไว้”
“อ้อ”
เสียงของโจวปิ่งคุนจากปลายสายฟังดูเรียบเฉย
“มีธุระอะไรหรือครับ?”
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเจ้าของบริษัทเล็ก ๆ แบบนี้นัก
ความจริง ด้วยสถานะของโจวปิ่งคุน เขาไม่จำเป็นต้องจดจำคนอย่างเฟิงป๋อเสียนอยู่แล้ว ทั้งสองมีฐานะต่างกันมากเกินไป