หลี่จวินกับอีกสองคนเดินออกจากร้านอาหาร ไกลออกมายังได้ยินเสียงตบหน้าดังมาจากข้างใน
กู้เหยียนมีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้า เธอคิดว่าหลี่จวินกำลังออกหน้าแทนเธอ
ส่วนหยางโปที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย
เมื่อครู่เขาฟังคำพูดของหลี่จวินแล้วเดินออกมาด้วยกัน นั่นหมายความว่าเขาคงกลับไปอยู่ข้างไอ้หน้าบากไม่ได้อีก
จากนี้จะไปทางไหนดี? เขารู้สึกสับสนอยู่บ้าง
“หยางโป ชีวิตแบบนี้ไม่เหมาะกับนายหรอก หางานสุจริตทำเถอะ”
ได้ยินหลี่จวินพูด หยางโปก็หัวเราะขื่น ๆ
“หลี่จวิน ฉันก็อยากหางานทำ แต่สถานการณ์ของฉันนายก็รู้”
“เรียนยังไม่จบประถมก็ลาออกแล้ว ไม่มีความรู้ ไม่มีวุฒิ แถมไม่มีทักษะอะไรเลย”
“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทำอะไรได้บ้าง”
หลี่จวินอดหันไปมองกู้เหยียนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
“กู้เหยียน บริษัทเรามีตำแหน่งที่เหมาะกับเขาไหม?”
“ด้วยสถานการณ์ของหยางโป แผนกอื่นคงไม่เหมาะ แต่มีอยู่สองแผนกที่เขาไปได้ คือแผนกธุรการกับแผนกรักษาความปลอดภัย”
“พอดีแผนกรักษาความปลอดภัยกำลังขาดหัวหน้าทีมอยู่ ไม่รู้ว่าหยางโปจะยอมหรือเปล่า?”
ได้ยินกู้เหยียนพูด หยางโปก็รีบพยักหน้า “ผมยินดีอยู่แล้วครับ”
“ดี งั้นพรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย”
“ขอบคุณครับคุณกู้”
หยางโปตื่นเต้นอยู่บ้าง