ในตอนนั้น
ร่างของพี่หน้าบากสั่นสะท้าน
วันนั้นที่สถานบันเทิงอวิ๋นเถิง เขาไม่ได้เข้าไปในห้องส่วนตัว แต่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก
สุดท้ายก็ถูกกลุ่มชายชุดดำบุกเข้ามา เอาปืนจ่อหัว บังคับให้กุมหัวหมอบอยู่ตรงทางเดินแต่โดยดี
เขาจึงจำหลี่จวินไม่ได้ในทันที
จำได้เพียงตอนที่หลี่จวินเดินออกไป เขาแอบเงยหน้ามองอยู่แวบหนึ่ง
เมื่อครู่ยังนึกไม่ออก แต่ยิ่งมองตอนนี้ก็ยิ่งเหมือน
โดยเฉพาะรอยแผลเป็นตรงหางตาของหลี่จวิน เขาจำได้แม่น
ไม่นึกเลยว่าวันนี้แค่ยื่นมือช่วยคนอื่น กลับไปล่วงเกินตัวอันตรายคนนี้เข้า
ตอนนี้หั่วตง ลูกพี่ของเขายังนอนอยู่ในโรงพยาบาล
ตอนนั้นเขาเป็นคนสั่งให้ลูกน้องหามศพพี่น้องที่ถูกตีตายออกไปเอง
เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น
ชั่วพริบตาเดียว เหงื่อเม็ดโตผุดพรั่งพรู แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
“พี่หน้าบาก ตอนนี้นึกออกหรือยังว่าฉันเป็นใคร?”
หลี่จวินถามด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“แกเป็นใครวะ พี่หน้าบากจะไปรู้จักแกได้ยังไง?”
หั่วเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ สบถขึ้นมาทันที
ไอ้หมอนี่คิดจะตีสนิทกับพี่หน้าบากหรือไง? ฝันไปเถอะ
แต่ละปีเขาส่งเงินให้พี่หน้าบากตั้งเท่าไร อีกฝ่ายต้องเข้าข้างเขาอยู่แล้ว
วันนี้ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องสั่งสอนไอ้หมอนี่ให้ได้