“ปัง!”
เสียงดังสนั่น ประตูนิรภัยของคฤหาสน์ถูกถีบเปิดอย่างอุกอาจ
ไป๋เวยที่สิ้นหวังไปแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมแดงมองไปทางประตู
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู แม้จะไม่ได้สูงใหญ่นัก
“หลี่จวิน? เขามาแล้ว!”
ไป๋เวยเผยสีหน้ายินดี
จางเชาเองก็เห็นหลี่จวินที่ปรากฏตัว สีหน้าแสดงความตื่นตระหนกอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม
“หึ ๆ... หลี่จวิน ที่แท้ก็เป็นแก”
จางเชาหัวเราะเสียงประหลาด ดวงตาจ้องหลี่จวินราวกับหมาป่าหิวโซ “เดิมทีฉันกะฆ่าไป๋เวยก่อน แล้วค่อยหาทางจัดการแก ไม่นึกเลยว่าแกจะมาหาถึงที่ สวรรค์เข้าข้างฉันจริง ๆ หลี่จวิน ในที่สุดวันนี้แกก็หนีไม่พ้น!”
จางเชาเกลียดหลี่จวินเข้ากระดูกดำ
ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับหลี่จวินตรง ๆ เพราะเคยเห็นฝีมือของอีกฝ่ายมาแล้ว แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม เขามีปืนอยู่ในมือ
ในสายตาจางเชา ต่อให้วิชาต่อสู้เก่งแค่ไหนก็หยุดกระสุนไม่ได้
ปากกระบอกปืนในมือจางเชาเล็งไปยังหลี่จวิน
“หลี่จวิน คุกเข่าขอร้องฉันสิ! บางทีถ้าฉันอารมณ์ดีขึ้นมา อาจไว้ชีวิตแกก็ได้ ไม่อย่างนั้นแค่ยิงนัดเดียว หัวแกก็ระเบิดแล้ว”
จางเชาภูมิใจนัก ในที่สุดเขาก็จะได้แก้แค้น วันนี้หลี่จวินไม่มีทางรอดแน่
ต่อหน้ากระสุน คนฝึกวิชาต่อสู้อะไรก็ไร้สาระทั้งนั้น
“น่าเสียดาย ต่อให้แกคุกเข่าขอชีวิต ฉันก็ไม่ปล่อยแกไปอยู่ดี” หลี่จวินส่ายหน้าอย่างเวทนา