“หยางโป ตอนนี้กลับไปทำงานดี ๆ ได้แล้วหรือยัง?”
หลังอวิ๋นเป้ากับพวกจากไป หลี่จวินก็ยิ้มพลางมองหยางโป
“หลี่จวิน ขอบคุณนะ ฉันจะตั้งใจทำงานแน่นอน จะไม่ลาออกอีกแล้ว”
“จัดการเรื่องที่บ้านให้เรียบร้อยก่อน วันหลังฉันจะไปเยี่ยมคุณอา”
หลี่จวินตบไหล่หยางโปเบา ๆ
หยางโปพยักหน้า
เพราะเป็นห่วงพ่อ เขาจึงขอตัวกลับไปก่อน
หลังหยางโปจากไป จูอวี่หานก็อดขยับเข้ามาหาไม่ได้
“หลี่จวิน ทำไมพวกเขาถึงเรียกคุณว่าเถ้าแก่หลี่ล่ะ?”
“คงเพราะฉันดูเหมือนเถ้าแก่ล่ะมั้ง”
หลี่จวินตอบส่ง ๆ
จูอวี่หานเบะปากทันที
คำตอบนี่ขอไปทีเกินไปแล้ว
“แล้วคุณรู้จักหลี่ผีฟูได้ยังไง?”
นี่ต่างหากคือเรื่องที่เธอสงสัย
สำหรับคนอย่างเธอแล้ว หลี่ผีฟูเป็นบุคคลใหญ่โตที่อยู่สูงเกินเอื้อมอย่างแท้จริง
“ในคุกน่ะ”
“อ๋อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง”
พอได้ยินคำตอบ จูอวี่หานก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เธอยังคิดว่าหลี่จวินมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่เสียอีก
ที่แท้ก็รู้จักหลี่ผีฟูในคุก
เรื่องนี้ต่างจากที่เธอจินตนาการไว้เล็กน้อย
“หลี่จวิน ไปกินข้าวด้วยกันไหม?”
เห็นหลี่จวินหันหลังจะเดินจากไป ในที่สุดจูอวี่หานก็อดเอ่ยปากไม่ได้
พูดตามตรง เธอยังสงสัยเรื่องหลี่จวินอีกหลายอย่าง
อีกอย่าง ไม่ว่าหลี่จวินจะเก่งกาจแค่ไหน แค่รู้จักคนอย่างหลี่ผีฟูก็นับว่าควรคบหาไว้แล้ว
“ฉันไม่มีเวลา”
หลี่จวินปฏิเสธทันที
“อย่าเพิ่งไปสิหลี่จวิน ฉันยังไม่ได้ขอบคุณที่คุณช่วยฉันครั้งก่อนเลย อย่างน้อยก็ให้โอกาสฉันตอบแทนบ้างสิ”