หลี่จวินเพิ่งเดินออกจากพิพิธภัณฑ์ ก็ได้รับโทรศัพท์จากไป๋จิงถิง ผู้เป็นน้าชายเขย
「หลี่จวิน เรื่องที่เกิดขึ้นในพิพิธภัณฑ์เมื่อครู่ ฉันเห็นหมดแล้ว แกถึงกับไปหาเรื่องหวงซื่อเยวี่ยเชียว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง」
「ฉันแนะนำให้รีบออกจากฉู่โจวไปหลบซ่อนก่อน อิทธิพลของหวงซื่อเยวี่ยไม่ใช่สิ่งที่แกจะจินตนาการได้」
ไป๋จิงถิงพูดอย่างหัวเสียอยู่ปลายสาย
หลี่จวินเกาศีรษะอย่างช่วยไม่ได้
ลืมไปว่าน้าชายเขยก็อยู่ในพิพิธภัณฑ์ด้วย
ดูท่าคงต้องให้เหลียงหย่งสืบประวัติของหวงซื่อเยวี่ยสักหน่อย ถึงเวลาค่อยถอนรากถอนโคนให้สิ้น
「น้าครับ ไม่ต้องห่วง ผมจัดการได้」หลี่จวินตอบ
「แกจะจัดการยังไง? เอาชีวิตไปแลกหรือไง?」
เสียงของไป๋จิงถิงดังขึ้นหลายระดับ เห็นได้ชัดว่าเริ่มโมโห
แต่หลี่จวินยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ
「น้าไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้ว อีกอย่างหวงซื่อเยวี่ยก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร วันหลังผมจะไปคุยกับเขาตรง ๆ คิดว่าเขาคงฟังกันบ้าง」
「อะไรนะ?」
ไป๋จิงถิงโมโหจนแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง
「แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ฉันว่าแกมันไม่รู้จักกลัวตายจริง ๆ」