หลี่จวินเดินทางไปบาร์เมิ่งฉ่างเพียงลำพัง
เพิ่งลงจากรถหน้าบาร์ ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้น
ชายหนุ่มท่าทางนักเลงคนหนึ่งดูเหมือนจะเมามาก กำลังเกี้ยวพาราสีหญิงสาวหน้าตาสะสวย
หญิงสาวพยายามจะหนีอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกพวกนั้นขวางไว้ทุกที
หลี่จวินชะงักฝีเท้า สายตาพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ภาพเมื่อ 3 ปีก่อนผุดขึ้นมา เจิ้งหยางก็เคยเกี้ยวพาราสีลู่ฉีแบบนี้ ส่วนเขาคว้ามีดจากร้านขายเนื้อข้างทางแล้วพุ่งเข้าไป
ความหุนหันในวันนั้นเองที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขา
ขณะที่หลี่จวินกำลังใจลอย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยเข้ามา
หญิงสาวคนนั้นวิ่งลนลานมาหาหลี่จวิน คว้าแขนเขาไว้แล้วเอ่ยเสียงอ้อนวอนว่า “พี่ชาย ช่วยฉันด้วย”
หลี่จวินยังไม่ทันได้ตอบโต้ ชายหนุ่มขี้เมาหลายคนรอบตัวก็ล้อมเขาไว้
หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างผอมสูง สวมต่างหู เขาชี้หน้าหลี่จวินแล้วด่าทอ “ไสหัวไป อย่าเสือกเรื่องชาวบ้าน”
พูดจบก็ล้วงมีดพับออกจากกระเป๋า โบกไปมาตรงหน้าหลี่จวิน
“ที่จริงผมไม่รู้จักเธอ”
หลี่จวินเผยสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย