จางมัวมัวถือกล่องหรูหราใบหนึ่งยื่นให้ถังเมี่ยวซิน
นางรับมาเปิดดู ข้างในมีธนบัตรหนาเป็นก้อน ใบละหนึ่งพันตำลึง เป็นธนบัตรของร้านแลกเงินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ปลอดภัยและเชื่อถือได้
ถังเมี่ยวซินยิ้มบาง ๆ : “ฮูหยินตระเตรียมมาอย่างดี ลำบากจางมัวมัวแล้ว”
จางมัวมัวฝืนยิ้ม : “คุณหนูรองกล่าวเกินไปเจ้าค่ะ!”
นางเห็นถังเมี่ยวซินมองไปที่นอกเรือน รีบอธิบาย : “คุณหนูรองอยู่คนเดียวในเรือนไม่ปลอดภัย พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือที่ฮูหยินส่งมาคุ้มครองคุณหนูรองเจ้าค่ะ”
ถังเมี่ยวซินเห็นคนนอกเรือนล้อมรอบอยู่ร่วมร้อยคน ทุกคนล้วนมีวิชาตัว
นางทำมุมปากกระตุกเล็กน้อย : “ฮูหยินเพื่อความปลอดภัยของข้า ช่างทุ่มเทยิ่งนัก!”
“โปรดนำคำพูดกลับไปเรียนฮูหยินด้วยว่า ข้าพอใจกับการจัดการของนางมาก!”
จางมัวมัวกลัวว่านางจะอาละวาดวันนี้จริง ๆ พอได้ยินคำนี้ก็โล่งใจ รีบจากไปอย่างรวดเร็ว เกรงว่านางจะมีพฤติกรรมนอกลู่นอกทางอีก
ถังเมี่ยวซินพอใจกับการจัดการของหลี่ซื่อจริง ๆ หากนางต้องออกเรือนจากจวนโหว การออกจากจวนและออกจากเมืองต้องใช้ความพยายามไม่น้อย ไม่สะดวกเท่าอยู่ในเรือนแห่งนี้
นางเปิดกล่องอย่างมีความสุข นับธนบัตรอีกครั้ง หนึ่งแสนตำลึงเงิน ไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว
นางมองทหารยามนอกเรือน เก็บธนบัตรให้เรียบร้อย แล้วยืดเส้นยืดสายก่อนกลับห้องไปนอนพักหนึ่ง ตื่นขึ้นมาก็ทำของอร่อยให้ตัวเองกินมากมาย