หนิงกูโจวไม่สนใจถังเมี่ยวซินอีกต่อไป หันหลังกลับเตรียมจะจากไป
ระหว่างเดินผ่านนาง เขาเอ่ยขึ้นเสียงเย็นเยียบ “ข้าไม่มีเวลาวันยังค่ำคอยดูแลเจ้า ครั้งนี้ถือเป็นการเตือนสติเจ้า”
“หากเจ้าคิดจะหนีอีก ฆ่าทิ้งไม่ไว้ชีวิต!” ถังเมี่ยวซินแทบคลั่ง เสียใจยิ่งนักที่คืนนั้นได้หลับนอนกับเขา บนโลกนี้จะมีผู้ชายแบบนี้ได้อย่างไรกัน!
เรื่องครั้งนี้นางได้ประจักษ์ถึงมือไม้ของเขาแล้ว ไม่ได้แคลงใจในคำพูดของเขาแม้แต่น้อย
หากรู้แต่แรกว่าเขาช่างยุ่งยากถึงเพียงนี้ นางยอมหลับนอนกับไอ้หน้าตาขี้เหร่ที่จางมัวมัวจัดหาให้ยังดีเสียกว่า!
จวนโหวหมื่นครัวเรือนต้องรู้ข่าวนางหนีไปแล้วแน่นอน ต่อไปคงหาวิธีกลั่นแกล้งนางสารพัด กับมีท่านผู้นี้คอยจับตาดูอยู่ นางคงมิอาจออกจากเมืองหลวงได้
นางตะโกนไล่หลังเขา “เจ้าเป็นใครกันแน่?”
หนิงกูโจวส่งเสียงเย็นชาในลำคอ ไม่ตอบคำ มือถือกระบุงปลาเดินจากไปอย่างองอาจ
ถังเมี่ยวซินยกมือกดขมับ หากหนีไม่ได้ก็ต้องหาทางเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ตอนนี้
โหวหมื่นครัวเรือนต้องบังคับให้นางแต่งงานแทนถังเจียงเซียนกับฉินอ๋องแน่ หากฉินอ๋องรู้เรื่องแต่งแทนนี้...
นางตาเป็นประกาย เกิดความคิดขึ้นได้แล้ว นางตัดสินใจจะไปหาฉินอ๋อง
นางมีช่องทางข่าวสารเป็นของตัวเอง เพียงครึ่งวันก็สืบความเคลื่อนไหวของฉินอ๋องได้ความว่า
เขาพำนักอยู่ที่จวนพักนอกเมืองหลวงเป็นประจำ แทบไม่ได้พำนักที่จวนอ๋อง วันนี้เขาอยู่ที่จวนพักนั้น