เพียงหญิงชราเหล่านั้นก้าวเท้าเข้าไปในศาลาดอกไม้ก็ถูกใครบางคนเตะออกมาทีละคนราวกับเป็นขยะ
ถังเมี่ยวซินอุ้มอ่างน้ำ เดินยิ้มแย้มออกมาจากข้างใน: "ขอโทษนะ พอดีระหว่างทางอากาศร้อนเกินไป"
"บ่าวในจวนก็ไร้มารยาทเกินไป ข้าจึงตักน้ำล้างหน้าเอง แล้วถือโอกาสล้างเท้าด้วย ไม่คิดว่าจะสาดไปโดนพี่สาวท่านนี้"
หลี่ซื่อโกรธจนอกกระเพื่อม: "ถังเมี่ยวซิน เจ้าจงใจทำแบบนี้ชัดๆ!"
ถังเมี่ยวซินในตอนนี้ขี้เกียจจะสนใจนาง นางหันไปทางถังเจียงเซียน แล้วขยิบตา: "โอ้ พี่สาวคนนี้กับท่านผู้หญิงหน้าตาคล้ายกันจริงๆ นะ"
"ปากร้ายใจแคบเหมือนกัน น่าเกลียดเหมือนกัน! อุ๊ย ปาดแป้งหนาขนาดนั้นยังกลบจุดด่างดำและรอยแดงบนหน้าก็ไม่มิดเลย"
นางไม่พูดถึงเรื่องนั้นก็ยังดี พอพูดขึ้นมา หลี่ซื่อและถังเจียงเซียนก็นึกถึงธนบัตรนรกที่นางส่งไปเมื่อวันก่อน และผงคันที่ทาไว้บนนั้นได้ทันที
พวกนางถูกผงคันนั้นทรมานจนแทบแย่ จนถึงเช้าวันนี้ความคันจึงจางหายไป
หลี่ซื่อโมโหแทบระเบิดในทันที: "ถังเมี่ยวซิน เจ้ายังมีหน้ามาพูดถึงเรื่องนั้นอีก!"
"เจ้าต้องใจร้ายสักแค่ไหน ถึงได้ลงมือทำร้ายแม่แท้ๆ กับพี่สาวตัวเอง!"
ถังเมี่ยวซินยิ้ม: "ท่านผู้หญิงโกรธทำไมล่ะ เรื่องพวกนี้ข้าก็เรียนรู้มาจากท่านทั้งคู่ไม่ใช่รึ?"
"อีกอย่าง ถ้าท่านทั้งคู่ไม่โลภมาก ข้าจะมีโอกาสได้เล่นงานหรือ?"
หลี่ซื่อ: "..."
นางอยากฆ่าถังเมี่ยวซินให้ตายไปเลย!
ถังเจียงเซียนพยายามทำใจให้สงบ แต่พอสายตามองไปที่ใบหน้าอันงดงามเลิศล้ำของถังเมี่ยวซิน ความอิจฉาริษยาในใจก็แทบกลั้นไว้ไม่อยู่