หนิงกูโจวรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง เขาระงับอารมณ์ไว้ ส่งเสียงเย็นชา แล้วหันหน้าหนีไม่มองนาง
ถังเมี่ยวซินเห็นท่าทางเขาแบบนั้นคิดว่าเขากลับมาโกรธอีกครั้ง นางทบทวนดูแล้วก็ไม่รู้สึกว่าตนพูดผิดตรงไหน
นางลอบคิดในใจ: "จิตใจบุรุษนั้นลึกล้ำดั่งก้นทะเล ยากแท้จะคาดเดา!"
"โชคดีที่ข้าไม่ได้ชอบเขา ไม่เช่นนั้นนิสัยอารมณ์แปรปรวนของเขาเพียงเท่านี้ คงทำให้ข้าถูกเขาทรมานจนตาย"
รถม้าแล่นมาถึงหน้าจวนโหวหมื่นครัวเรือนในไม่ช้า
เมื่อทั้งสองเดินเข้าประตูก็ถูกคนเฝ้าประตูขวางไว้: "ฮูหยินสั่งว่า คุณหนูรองวางของกำนัลกลับบ้านที่หน้าประตูแล้วกลับได้เลย"
ถังเมี่ยวซินยิ้ม: "เจ้าสองคนโง่จริง หากข้าจากไปเพียงเท่านี้ ฮูหยินคงต้องถูกครหาว่าไร้ความเมตตา"
"จงไปรายงานฮูหยิน ข้ากับอ๋องจะรออยู่ที่ศาลาดอกไม้"
คนเฝ้าประตูสองคนเดิมทีท่าทางดุดัน พอฟังนางพูดจบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเดินงงๆ เข้าไปข้างใน
หนิงกูโจวมองถังเมี่ยวซินแวบหนึ่ง: "ใช้ยาเข้าแล้วอีกหรือ?"
ถังเมี่ยวซินยิ้ม: "คราวที่แล้วข้าทะเลาะกับหลี่ซื่อที่หน้าประตูมาแล้ว หากทะเลาะที่หน้าประตูอีกก็ดูซ้ำซาก"
"ข้ามีโรคย้ำคิดย้ำทำ ไม่อยากทำสิ่งเดียวกันซ้ำสอง จึงคิดจะเปลี่ยนที่ไปทะเลาะกับหลี่ซื่อ"
หนิงกูโจว: "..."
เขามองนางด้วยหางตา ความคิดของนางช่างแปลกประหลาดเสมอ
ถังเมี่ยวซินก้าวเข้าไปในจวนโหว สิ่งที่เห็นคือสวนอันวิจิตรและความงามของฤดูใบไม้ผลิในสวน