ถังเจียงเซียนกลัวว่าคนจะจำได้ว่านี่คือปิ่นที่ไท่จื่อมอบให้หรือ? นางคือไม่อยากมอบให้ถังเมี่ยวซินต่างหาก!
เจ้านี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร?
ถังเมี่ยวซินทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่กลับแสร้งถามว่า "พี่ใหญ่ สีหน้าทำไมดูไม่สู้ดีนัก หรือว่าจะเสียดายปิ่นอันนี้ที่จะต้องยกให้ข้า?"
หลี่ซื่อรู้ดีว่าถังเจียงเซียนทะนุถนอมปิ่นอันนั้นเพียงใด
นางเห็นถังเมี่ยวซินทำลายปิ่นอันนั้นเช่นนี้ โกรธจนด่าทอว่า "เจ้าคนชั่ว รู้หรือไม่ว่าปิ่นอันนั้นมีค่าเพียงใด เจ้ากล้าทำลายมันลงได้อย่างไร!"
"ดูท่าหากวันนี้ไม่สั่งสอนเจ้าเสียบ้าง เจ้าก็คงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"
"คนพวกนั้น จับนางลงไปเถอะ เอาอาญาบ้านเมืองมาลงโทษ!"
บ่าวชายหลายคนพุ่งเข้ามาจะจับตัวถังเมี่ยวซิน แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ได้ยินเสียงเย็นชาแผดออกมา "หยุด!"
เสียงนั้นทุ้มต่ำและหนาวเหน็บ ดุร้ายยิ่งนัก ผู้คนในที่นั้นนอกจากถังเมี่ยวซินแล้วล้วนตกใจสะดุ้งไปหมด
หนิงกูโจวสวมหน้ากากเดินออกมาอย่างเย็นชา พลังของเขานั้นยิ่งใหญ่เกินไป ครานี้ยิ่งจงใจปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา
บ่าวรับใช้หลายคนกลั้นไม่อยู่จึงคุกเข่าลงไป เมื่อครู่ที่หนิงกูโจวยังไม่ออกมา พวกเขาเกือบลืมไปแล้วว่าถังเมี่ยวซินมาพร้อมกับหนิงกูโจว
เขายืนหยัดบนบันได "เจ้าทั้งหลายคิดว่าข้านั้นตายไปแล้วหรือ? ถึงได้กล้ารังแกอ๋องเฟยของข่าต่อหน้าต่อตาข้า!"
ถังเจียงเซียนเคยเห็นไท่จื่อระเบิดอารมณ์มาก่อน แต่ต่อให้พลังทั้งหมดของไท่จื่อจะแผ่ออกมา ก็ยังเทียบกับพลังของหนิงกูโจวในเวลานี้ไม่ได้!
นางสั่นเทิ้มไปหลายครั้ง แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้