ถังเมี่ยวซินพยายามส่งสายตาให้จิ่งสื่อหยูช่วยพูดแทนนาง แต่เขากลับทำเป็นไม่เห็น ก้มหน้างุดทำเป็นตายทั้งเป็น
ภายในใจเขานั้นเบิกบานยิ่งนัก อาจารย์ใหญ่กลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็เตะปีศาจหญิงออกไปได้สำเร็จ!
ต่อไปปีศาจหญิงจะมีคนคอยดูแล ข้าช่างมีความสุขเสียจริง!
แม้เหล่านักฆ่าจะตายบ้าง บาดเจ็บบ้าง ไม่มีใครหนีรอดไปได้ แต่ความเสียหายของสำนักศึกษาแห่งชาติก็ไม่น้อย
เหล่านักเรียนที่ไม่ได้อยู่ในค่ายพักแรมในวันนั้น ล้วนถูกสังหารเกือบทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นการจัดการงานศพหรือแจ้งข่าวแก่ครอบครัวของพวกเขา ล้วนต้องใช้กำลังกายและใจไม่น้อย
เฉิงลี่เซวี่ยและจิ่งสื่อหยูวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาเหลียวแลถังเมี่ยวซิน นางจึงเดินทางกลับด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก พร้อมกับคนอื่น ๆ
ระหว่างทาง ถังเมี่ยวซินยื่นมือไปบิดหูหลี่เจิ้ง พลางถามว่า "เมื่อครู่เจ้าเหตุใดจึงผลักข้าให้เป็นยอดคนรุ่นใหม่?"
หลี่เจิ้งเจ็บจนหน้าบูด "เจ็บ! เบา ๆ หน่อย! ยอดคนรุ่นใหม่จะได้เป็นศิษย์ปิดประตูของอาจารย์ใหญ่ ทุกคนในสำนักศึกษาแห่งชาติล้วนอยากเป็นศิษย์ของอาจารย์ใหญ่ทั้งนั้น!"
ถังเมี่ยวซินโกรธ "ข้าดูเหมือนคนที่รักการเรียนมากขนาดนั้นหรือ?"
น้ำตาหลี่เจิ้งไหลออกมา "เหมือน!"
ถังเมี่ยวซิน "..."
จินซื่อเฉวียนเอ่ยแทรกด้วยความระมัดระวัง "พระชายาฉินเพิ่งเข้าสำนักศึกษาแห่งชาติได้ไม่นาน ก็สามารถวางค่ายกลอันแกร่งกล้าได้ถึงเพียงนี้ มิใช่เพราะความรักการเรียนหรือ?"
ถังเมี่ยวซิน "..."
นางไม่คิดมาก่อนว่าพวกเขาจะคิดเช่นนี้จริง ๆ