ถังเมี่ยวซินกวักมือเรียก นักศึกษาในมือถือธนูก็ยิงศรออกไปพร้อมกัน
อู๋เฉียนและนักฆ่าคนอื่น ๆ ยกดาบกันลูกศร พวกเขาไม่ธรรมดาจริง ๆ ในฐานะนักฆ่าที่เอาหัวไปแลกเลือดบนคมมีด การล้อมโจมตีเช่นนี้ยังให้พวกเขาถ่างทางหนีออกมาได้
แม้ตอนนี้ตัวพวกเขาจะบาดเจ็บไปบ้าง แต่ก็ยังมีพลังต่อสู้ที่ไม่เลว
ถังเมี่ยวซินหรี่ตาลงเล็กน้อย หันไปถามหนิงกูโจว: "อ๋อง เอาชนะพวกเขาได้หรือไม่?"
"หากใช้พลังภายในสังหารพวกเขา ก็เหมือนฆ่าไก่" หนิงกูโจวตอบ
แต่เสียดายที่ตอนนี้เขาใช้พลังภายในไม่ได้
หลี่เจิ้งนำนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งจะพุ่งไปข้างหน้า ถังเมี่ยวซินเอ่ยเสียงเย็น: "หยุด! พวกเจ้าไปก็ตายเปล่า!"
มีนักศึกษาคนหนึ่งไม่ฟังคำเตือน พุ่งเข้าไป ถูกเตะกระเด็นออกมา แค่เพียงสบตากันก็บาดเจ็บแทบทุกคน
เหล่านักศึกษาชายหน้าซีดเผือด
พวกเขาถึงได้รู้ว่านักฆ่าที่ถูกถังเมี่ยวซินใช้ค่ายกลบั่นทอนจนเหมือนปอกผักนั้น แท้จริงแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาคิดไว้มากนัก!
ถังเมี่ยวซินทำหน้าเซ็ง รู้ว่าหากนักฆ่าเหล่านี้ไม่ตาย ต่อไปคงมีเรื่องยุ่งยากอีกมาก
นางหยิบดาบขึ้นมาหนึ่งเล่ม ตั้งใจจะลงมือเอง
กำลังพอดีมีเสียงร้องอย่างดีใจดังมา: "พี่สะใภ้ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่าขยับ ให้ข้าจัดการเอง!"
ร่างคนหนึ่งพุ่งมาเหมือนลูกธนู ถังเมี่ยวซินเห็นเพียงเงาราง ๆ ก็เห็นอู๋เฉียนและพวกกระเด็นปลิวออกไปทั้งหมด
ทุกคน: "..."
หนิงฉางผิงดีใจจนแทบกลั้นไม่อยู่ ร่างกายพลิ้วลอยขึ้น เตะซ้ำไปที่พวกนั้นอีกครั้ง