ซูเล่อเทียนไม่ฟังหนิงกูโจวหรอก: "ไม่ปล่อย ข้ากอดสหายของข้าเอง ผิดตรงไหน?"
ถังเมี่ยวซินแทบหายใจไม่ออกเพราะซูเล่อเทียนกอดแน่นไปหน่อย นางจึงหยิกเอวเขาเต็มแรงจนเขาร้องแล้วปล่อยนางออก
นางถลึงตาใสเขา: "เจ้าจะฆ่าข้าหรือไง?"
ซูเล่อเทียนหัวเราะ: "ขอโทษที เมื่อครู่ตื่นเต้นไปหน่อย กอดแน่นไปหน่อยน่ะ"
หนิงฉางผิงคว้าตัวเขายกขึ้นหมุนเป็นวงกลม: "ฉางผิงก็อยากกอดบ้าง!"
ซูเล่อเทียน: "..."
หนิงกูโจวหน้ายิ่งดำคล้ำ ไอ้หนุ่มน้อยหน้าขาวนี่ไม่เพียงกล้าแตะเนื้อต้องตัวถังเมี่ยวซิน ยังกล้าลวนลามหนิงฉางผิงอีก!
เมื่อซูเล่อเทียนถูกวางลง เขาเวียนหัวจนแทบอาเจียน!
หลังจากเข้าเมืองแล้ว เหล่าศิษย์ต่างแยกย้ายกลับบ้าน ซูเล่อเทียนหนาหน้าตามถังเมี่ยวซินเข้าไปในจวนฉินอ๋องด้วย
หนิงกูโจวครั้งนี้ไม่ได้ขวางเขามากนัก แค่จ้องเขาเย็นชาคราเดียว
ระหว่างทาง ซูเล่อเทียนก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในการฝึกเอาชีวิตรอดกลางแจ้งครั้งนี้
พอเขานำคำพูดก่อนหน้าของอู๋หมานจือมาปะติดปะต่อ ก็กระจ่างในใจ: "นักฆ่าแม้ไม่ใช่ทั้งหมดที่อู๋หมานจือจ้างมา ก็ต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่นอน"
ถังเมี่ยวซินหรี่ตาลงเล็กน้อย: "อู๋หมานจือไม่กลัวความตายจริง ๆ นับว่ากล้าหาญ"
"ดูท่าบทเรียนครั้งก่อนยังไม่เข็ดพอ ถึงเวลาให้บทเรียนที่จดจำไปตลอดชีวิตเสียที"
ซูเล่อเทียนเห็นด้วย: "นางกล้ารังแกสหายของข้า ข้าจะไม่ยอมให้นางแน่นอน!"
หนิงกูโจวเหลือบมองซูเล่อเทียนอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบลึกล้ำ