ผู้อื่นเข้าพระราชวังมาเรียนรู้มารยาท ต่างคนต่างก็หวาดหวั่นเกรงกลัว แต่นางกลับเป็นเช่นนี้ ราวกับว่าพระราชวังแห่งนี้เป็นบ้านของตนเองกระนั้นหรือ?
ถังเมี่ยวซินเห็นพวกเขายืนนิ่งไม่ขยับ นางจึงเอ่ยถามด้วยความฉงนว่า “พวกเจ้าที่ยืนอยู่ตรงนั้น กำลังแบ่งงานกันว่าจะปรนนิบัติข้าอย่างไรหรือ?”
“อ้ายา ข้าเป็นคนที่ปรนนิบัติง่ายมาก พวกเจ้ามั่ว ๆสองคนเข้ามาช่วยข้าแต่งตัว สองคนจัดทรงผม สองคนไปตักน้ำ สองคนไปนำอาหารเช้า สองคนเก็บห้องก็พอแล้ว”
เหล่าพี่เลี้ยงทั้งหลาย “...”
นางกล้าดีอย่างไรถึงได้ออกคำสั่งใช้พวกนางอย่างเปิดเผยเช่นนี้!
มีพี่เลี้ยงคนหนึ่งอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ถูกพี่เลี้ยงที่สุขุมกว่าในข้างกายดึงไว้
พวกนางระลึกถึงคำสั่งของฮองเฮาได้ จึงได้แต่กลั้นความไม่พอใจในใจไว้ ยามนี้อย่างไรก็ต้องให้ถังเมี่ยวซินแต่งตัวให้เรียบร้อยให้ได้ มิฉะนั้นจะสอนมารยาทแก่นางได้อย่างไร?
ดังนั้น พี่เลี้ยงหลายคนที่ปกติมีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่ใช้ให้เคลื่อนไหวได้ จึงต้องปรนนิบัติถังเมี่ยวซินอย่างไม่เต็มใจนัก
แม้พวกนางจะไม่เต็มใจ แต่อย่างไรก็เป็นพี่เลี้ยงชรา ที่อยู่ในวังมาหลายปี ฝีมือการปรนนิบัติผู้อื่นก็ไม่เลวเลยทีเดียว
ถังเมี่ยวซินที่ไม่เคยถูกผู้อื่นปรนนิบัติเช่นนี้มาก่อน เกิดความคิดเป็นครั้งแรกว่า กลับไปที่จวนอ๋องแล้วควรจะซื้อสาวใช้สักสองสามคนหรือไม่
กว่าจะรอให้ถังเมี่ยวซินจัดแต่งตัวเรียบร้อยได้ ก็ได้เวลาเรียนรู้มารยาทแล้ว เหล่าพี่เลี้ยงต่างตั้งใจ เฝ้ารอเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปอย่างเต็มเปี่ยม