ถังเมี่ยวซินพูดมาถึงตรงนี้ด้วยความน้อยใจแต่ยังคงสง่างาม คำนับต่อฮ่องเต้เฉิงหมิงและฮองเฮา: "องค์พ่อ ฮองเฮา ท่านทั้งหลายต้องช่วยลูกตัดสินความยุติธรรมให้ได้! ลูกไม่ได้ทำร้ายใคร!"
ที่นางพูดเช่นนี้ คนอื่น ๆ ที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็เริ่มครุ่นคิดไปต่าง ๆ นานา
ฮองเฮาทำสิ่งต่าง ๆ ในวังมาหลายปี เหล่าอ๋องเฟยต่างก็เก็บงำความโกรธไว้ในใจ ไม่อาจเอ่ยปากได้
ภายในวังเดิมทีมีดุลยภาพของตนเอง การมาของถังเมี่ยวซินกลับกลายเป็นตัวแปรสำคัญที่สุด และอาจมีคนที่คิดฉวยโอกาสนี้ก่อเรื่องขึ้นมาจริง ๆ
ฮองเฮาก็นึกถึงสิ่งเหล่านี้ได้เช่นกัน ในใจก็แช่งชักบรรพบุรุษทั้งแปดชั่วอายุของเหล่าอ๋องเฟยไปทั่ว
นางเอ่ยกับฮ่องเต้เฉิงหมิงเสียงเบา: "เป็นความบกพร่องของหม่อมฉันเอง ขอฝ่าบาททรงลงโทษด้วยเพคะ"
สีพระพักตร์ของฮ่องเต้เฉิงหมิงก็ไม่สู้ดีนัก พระองค์ตรัสสั่งเสียงเย็น: "ให้แพทย์หลวงมาตรวจดูเถิด"
ฮองเฮาได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าฮ่องเต้เฉิงหมิงต้องการจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง นางก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้
แพทย์หลวงรอรับพระบัญชาอยู่ด้านนอกอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงเรียกก็รีบเข้าไปตรวจดูพี่เลี้ยงทั้งหลายอย่างละเอียด
ถังเมี่ยวซินเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง จึงสมัครใจให้ตรวจสัมภาระติดตัวและสิ่งของทั้งหมดที่นางนำเข้ามาในวัง
ในที่สุดเหล่าคนในวังก็ตรวจสอบพบว่าสิ่งของทั้งหมดของถังเมี่ยวซินไม่มีปัญหา ขณะที่พี่เลี้ยงทั้งสิบคนต่างถูกวางยาถ่ายอย่างรุนแรง
ยาถ่ายชนิดนั้นต้องใช้เวลาห้าเค่อจึงจะออกฤทธิ์ และในเวลานั้นถังเมี่ยวซินกำลังนอนหลับอยู่ในห้อง ไม่มีทางที่จะลงมือวางยาได้เลย