รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น มารดนมจากวังหลวงก็มาเคาะประตูจวนฉินอ๋อง แล้วเดินตรงเข้าไปอย่างถือดี
ทหารรักษาการณ์ของจวนฉินอ๋องรู้จักเพียงหนิงกูโจวเท่านั้น ถึงแม้มารดนมจูจะได้รับความโปรดปรานจากฮองเฮา พวกเขาก็ยังกล้าชักดาบมาขวางไว้
มารดนมจูเคยต้องทนถูกดูหมิ่นเช่นนี้ที่ไหน ถึงกับลงมือสั่งสอนทหารรักษาการณ์ที่มาขวางนางทันที
ความวุ่นวายนี้ไปถึงหูหนิงกูโจวอย่างรวดเร็ว หลังจากฟังทหารรักษาการณ์เล่าเรื่องเสร็จ เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่ามารดนมจูมาแต่เช้าตรู่เช่นนี้เพราะเหตุใด
คนเหล่านี้คงได้รับข่าวจากจวนโหวหมื่นครัวเรือน รู้ว่าถังเมี่ยวซินเสียความบริสุทธิ์แล้ว จึงคิดหาประเด็นมาเล่นงานนางอยู่ตลอด
แต่ต่อให้พวกเขาคิดเท่าไร ก็ไม่มีทางคิดออกว่าชายที่นอนกับถังเมี่ยวซินคือตัวเขาเอง
เขาสวมหน้ากากแล้วเดินเข้าห้องของถังเมี่ยวซินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พอเข้าไปก็ตะลึงงัน
เห็นเพียงนางนอนเหยียดแขนขาราบเรียงอยู่บนเตียงสมรสอย่างไม่มีมารยาท
อาจเป็นเพราะในห้องร้อน นางเลยถีบผ้าห่มออกจากตัว
นางสวมเพียงเสื้อกล้ามปักลายกล้วยไม้ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจหยก เรียบเนียนราวกับหิมะ แขนเรียวงามทอดออกมา เส้นผมดำสลวยราวกลุ่มเมฆเกลื่อนเต็มเตียง
ดวงตาดอกท้อที่งดงามหลับสนิท ไม่มีความฉับไวและความเจ้าเล่ห์เมื่อยามลืมตา ดูแล้วยังมีความน่ารักน่าเอ็นดูอยู่บ้าง
หนิงกูโจวนึกถึงคืนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนั้นเขากำเริบพิษ ร่างกายขยับไม่ได้ ตามองไม่เห็น แต่กลับสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของร่างกายที่แนบเข้ามา