หนิงกูโจวมองดูสิ่งดำ ๆ ตรงหน้า ขณะที่ร่างเปล่งประกายความหนาวเย็นเยียบ เขามองถังเมี่ยวซินอย่างเย็นชา
เขาคงเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ ถึงได้ยินนางพูดประโยคนั้นแล้วเกิดอาการคลั่งไคล้ตามนางเข้าไปในครัวที่เพิ่งดับไฟ และขุดไก่อบดินที่ฝังอยู่ในเตาไฟออกมา!
ถังเมี่ยวซินดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงปฏิกิริยาของเขาเลยแม้แต่น้อย นางใช้ก้อนหินทุบดินเหนียวที่ห่อหุ้มไก่อบดินอยู่
ในชั่วพริบตา กลิ่นหอมโชยไปทั่ว ท้องของหนิงกูโจวร้องขึ้นมาทันที เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตนเองยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเลย
ถังเมี่ยวซินหันมามองเขา ใบหน้าที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งของเขา ในที่สุดก็ปรากฏรอยร้าว
ถังเมี่ยวซินยิ้มพลางฉีกขาไก่ส่งให้เขา: "หากไฟภายนอกไม่ใหญ่พอ ก็ไม่อาจย่างไก่อบดินที่อร่อยขนาดนี้ออกมาได้!"
หนิงกูโจวทำหน้าบึ้งมองนาง: "เช่นนั้นไฟที่ครัวก็เป็นฝีมือเจ้าสิ?"
"นี่ไม่ใช่ข้าจริง ๆ!" ถังเมี่ยวซินตอบ: "การที่ครัวถูกไฟไหม้เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น"
เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ หลังจากนางฝังไก่ไว้ในเตาไฟแล้ว นางก็คิดแต่ว่าจะช่วยเฉียวเหนียงอย่างไร พอเหม่อลอยไปเพียงชั่วครู่ ฟืนก็ลุกลามออกมาด้านนอกจนครัวไฟไหม้
หนิงกูโจวไม่เชื่อถ้อยคำของนางแม้แต่คำเดียว ส่งเสียงเย็นชาในลำคอ
ถังเมี่ยวซินใช้ไหล่ชนเขาเบา ๆ: "แม้คืนแต่งงานของเราเผาครัวโดยไม่ตั้งใจ แต่อ๋องร่วมย่างไก่กับข้า ช่วยเพิ่มความสัมพันธ์สามีภรรยา"
"ประสบการณ์เช่นนี้ทั้งสอดคล้องกับรูปแบบคืนแต่งงานแบบโบราณ ทั้งยังแปลกใหม่ อ๋องรู้สึกว่าคืนแต่งงานของเราดีเป็นพิเศษหรือไม่?"