ถังเมี่ยวซินเอามือกอดอก แล้วถีบมารดนมจูจนล้มลงกับพื้น "รู้ว่าผิดยังกล้าทำอีก ยิ่งต้องเพิ่มโทษ"
"คนมา เอาตัวมารดนมจูลงไป ตีฝ่ามือสิบที จะได้ไม่ยื่นมือยาวไปยุ่งเรื่องบนเตียงของอ๋องอีก!"
มารดนมจูร้อนใจขึ้นมาทันที "ข้าเป็นคนของฮองเฮา อ๋องเฟยไม่มีสิทธิลงโทษข้า!"
ถังเมี่ยวซินหางตาช้อนขึ้นเล็กน้อย ยิ้มไม่ยิ้มเยาะมองมารดนมจู "งั้นหรือ?"
"เพียงแต่เจ้าก้าวเข้ามาในจวนฉินอ๋อง ยืนอยู่บนแผ่นดินของจวนฉินอ๋อง ก็ต้องทำตามกฎของจวนฉินอ๋อง"
"ในจวนฉินอ๋องแห่งนี้ ข้าต่างหากที่เป็นเจ้านายตัวจริง ยังยืนงงอยู่ทำไมเล่า? หรืออยากให้ข้าลงมือเอง?"
ทหารรักษาการณ์หลายคนมองไปทางหนิงกูโจว เขาพยักหน้าเล็กน้อย ทหารรักษาการณ์ก็เตรียมจะลากตัวมารดนมจูออกไปทันที
มารดนมจูตะโกนเสียงดัง "เจ้าจะทำอะไรข้าไม่ได้ เจ้าตีข้าก็เท่ากับตี..."
ถังเมี่ยวซินดีดนิ้วใส่หล่อน หล่อนพบด้วยความตกใจว่าตัวเองกลับส่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ปากของมารดนมจูอ้าจนสามารถยัดกำปั้นเข้าไปได้ ทำไมนางถึงส่งเสียงไม่ออก? ถังเมี่ยวซินใช้วิชาปีศาจหรืออย่างไร?
ถังเมี่ยวซินทำหน้าดูถูก "เสียงดังชวนปวดหู!"
เสียงตีไม้ดังมาจากนอกประตู หนิงกูโจวเหลือบมองถังเมี่ยวซิน "เจ้าให้ยาพิษนางหรือ?"
ถังเมี่ยวซินพยักหน้า "วางใจเถิด จะไม่ทำให้หล่อนเป็นใบ้ และที่มือหล่อนก็จะไม่ทิ้งร่องรอยไว้"
ราคาของการไม่ทิ้งร่องรอยก็คือ มารดนมจูจะรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าปกติสิบเท่า