หลี่ซื่อทั้งคนมึนงง : “เจ้าว่าอะไรนะ?”
หมอเข้าใจความรู้สึกของนางได้ ถอนหายใจเบา ๆ : “ข้ารักษาโรคของนางไม่หาย ทำได้เพียงเขียนตำรับยาให้ปรับสภาพร่างกายเท่านั้น”
“แต่หากพวกเจ้าหาหมอปีศาจพบ ด้วยฝีมือการรักษาของนาง ย่อมรักษาคุณหนูใหญ่ได้แน่นอน”
หลี่ซื่อคิดไม่ตก ถังเจียงเซียนเพียงไปพบไท่จื่อ เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้!
นางรีบถาม : “หมอปีศาจอยู่ที่ใด? ข้าจะให้คนไปเชิญเดี๋ยวนี้!”
หมอพูดด้วยความลำบากใจ : “ไม่มีผู้ใดรู้ว่าหมอปีศาจอยู่ที่ใด ปกติเขาพเนจรไร้ร่องรอย อยากตามหาเขาย่อมยากยิ่งนัก”
หลี่ซื่อด่า : “หาคนไม่พบแล้วเจ้ามาพูดอยู่ที่นี่ทำไม? ข้าเห็นว่าเจ้าก็เป็นแค่หมอโง่เขลาคนหนึ่งเท่านั้น!”
หมอถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ โหวหมื่นครัวเรือนช่วยเจรจาข้าง ๆ : “หมอปีศาจพวกเราค่อย ๆ หา ขอให้ท่านหมอเขียนตำรับยาให้เจียงเซียนก่อนเถิด”
“เพียงแต่เรื่องสุขภาพของเจียงเซิน ขอท่านหมอเก็บไว้เป็นความลับด้วย”
หมอรีบพยักหน้า : “ท่านโหววางใจ เรื่องวันนี้ข้าจะไม่แพร่งพรายให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด”
หลังจากหมอถูกเชิญส่งไปแล้ว หลี่ซื่อร้องไห้จนตาสองข้างแดงก่ำ : “เจียงเซินของข้า! เจียงเซินผู้น่าสงสารของข้า! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
โหวหมื่นครัวเรือนก็ทะนุถนอมถังเจียงเซียนลูกสาวคนนี้นัก เขารู้ดีว่าผู้หญิงไม่มีบุตรจะได้รับผลกระทบใหญ่หลวงเพียงใด
เขายังหมายพึ่งถังเจียงเซียนได้แต่งกับไท่จื่อเพื่อเชิดชูวงศ์ตระกูล ดังนั้นเรื่องนี้ต้องปกปิดไว้ให้มิดชิดไม่ว่าอย่างไรก็ตาม!