ถังเจียงเซียนได้ยินคำว่าโอสถลับก็ขนหัวลุกขึ้นมาทันที เพราะนางรู้ดีว่าโอสถนั้นมีฤทธิ์รุนแรงเพียงใด
ก่อนหน้านี้นางได้โอสถลับจากหนิงจื้อหยวนมาใช้กับถังเมี่ยวซิน ไม่คิดว่าในวันนี้หนิงจื้อหยวนจะกลับต้องโดนโอสถชนิดนี้เข้าเอง
นางควรทำอย่างไรดี?
นางรู้สึกลังเลอยู่บ้าง
แต่หนิงจื้อหยวนไม่ให้นางมีเวลาได้ลังเล เขาดึงกระโปรงของนางออกทันที
ค่ำคืนอันยาวนาน ความเจ็บปวดอันยาวนาน ทรมานจนถังเจียงเซียนแทบอยากจะตายให้พ้นๆ ไป!
ทุกครั้งที่นางรู้สึกว่าใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว นางก็จะจินตนาการว่าตนเองได้เป็นไท่จื่อเฟย
ความเชื่อนี้เป็นสิ่งค้ำจุนนางให้ผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาได้ จนในที่สุดหนิงจื้อหยวนก็ดูเหมือนจะเหนื่อยอ่อนถึงขีดสุด เขาซบลงบนตัวนางแล้วหลับไป
ถังเจียงเซียนกำลังจะหลับ แต่จู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากด้านนอกเข้ามา
ยามนี้นางก็เหนื่อยอ่อนเต็มที รู้ดีว่าต่อให้ข้างนอกจะเกิดเรื่องใหญ่เพียงใด ก็มีเฉินจื้อเหวินเป็นคนจัดการ
แต่ความเป็นจริงก็พิสูจน์ว่านางยังคงไร้เดียงสาเกินไป เสียงอึกทึกภายนอกยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
ถังเจียงเซียนกำลังจะถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็เห็นคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามา นางร้องด้วยความตกใจ: “ผู้ใดกัน?”
เสียงของนางแหลมเกินไป จนปลุกหนิงจื้อหยวนที่เริ่มฟื้นสติขึ้นมาบ้างแล้วให้ตื่น: “เรื่องอะไร?”
เฉินจื้อเหวินโยนชุดหนึ่งให้ถังเจียงเซียน: “คุณหนูเจียงเซียน รีบไปหลบในห้องใต้ดินข้างๆ ก่อนเร็ว!”
ถังเจียงเซียนทั้งตัวเมื่อยล้าและอ่อนแรง เสียงเรียบถาม: “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เฉินจื้อเหวินยามนี้ไม่มีเวลามาอธิบายให้นางฟัง เพียงแต่พูดว่า: “จวนพักเกิดเพลิงไหม้ องค์รัชทายาทองค์ที่สองพาคนจากสำนักนายกเทศมนตรีเมืองหลวงมาบอกว่าช่วยดับไฟ แต่แท้จริงแล้วมาหาเรื่องต่างหาก”