หนิงฉางผิงกระซิบข้างหูถังเมี่ยวซินเบาๆ ว่า "พี่ชายเลี้ยงปลาในบ่อนี้ไว้ดีนัก ทั้งอ้วนทั้งสด กระหม่อมจะลงไปจับสักสองสามตัวมาให้พี่สะใภ้กินเอง"
ถังเมี่ยวซิน: "..."
นางชอบกินปลาเป็นทุนเดิม แต่ปลาคราฟพวกนี้ดูเป็นสายพันธุ์ที่แพงลิบลิ่ว หากกินเข้าไปจริงๆ นางแอบสงสัยว่าหนิงกูโจวจะเอานางไปต้มซุปเสียมากกว่า
นางรีบห้ามปราม: "ฉางผิง เอาเช่นนี้เถิด พวกเราไปกินขนมกันดีกว่า..."
นางพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็เห็นหนิงฉางผิงชักมีดสั้นที่พกติดตัวออกมา ปาเข้าใส่อย่างกับสายฟ้าแลบ
มีดสั้นพุ่งทะยานไปด้วยพลังอันน่าหวาดหวั่น พาปลาที่ถูกคมมีดพุ่งชนโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาอย่างดุดัน แล้วก็ร่วงลงสู่มือหนิงฉางผิงอย่างว่าง่าย
ตลอดกระบวนการกินเวลาเพียงแค่ลมหายใจเดียวเท่านั้น
ถังเมี่ยวซินตะลึงงัน!
นางเคยเห็นวิธีจับปลาและแทงปลามามากมายหลายแบบ แต่การจับปลาแบบดุดันและเก๋ไก๋แบบหนิงฉางผิงนี้ นับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
เพราะมันต้องการพลังและความแม่นยำสูงเกินไป!
เป็นฝีมือการควบคุมความแม่นยำและพลังที่ดีที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา หนิงฉางผิงเป็นอัจฉริยะด้านวิชาต่อสู้หรือไม่หนอ?
นางชูนิ้วโป้งให้หนิงฉางผิง: "เก่งมาก!"
หนิงฉางผิงหัวเราะคิกคัก: "ก็พอใช้ได้นี่นา!"
พูดจบนางก็ดึงปลาที่เสียบอยู่บนมีดสั้นลงมา: "ไปเถิด พวกเราไปกินปลากัน!"
ทั้งสองคนหันหลังกลับ ก็เห็นหนิงกูโจวยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
หนิงฉางผิงรีบยัดปลาใส่มือถังเมี่ยวซินอย่างว่องไว แล้วส่งเสียงเรียกอย่างสดใส: "พี่ใหญ่!"