เหล่าองค์ชายทั้งหลายเคยชินเสียแล้วที่เวลาล้อเลียนหนิงกูโจว เขาไม่เคยโต้ตอบอะไร
วันนี้กลับถูกถังเมี่ยวซินสาวน้อยงดงามผู้นี้ย้อนกลับไปเสียอย่างนั้น ช่างน่าอับอายเสียจริง!
น้ำเสียงของหนิงกูโจวฟังดูอ่อนโยนกว่าปกติอยู่สามส่วน: "เป็นความผิดของข้าเอง กลับไปแล้วจะให้เจ้าลงโทษอย่างไรก็ยอม"
พูดจบก็พาถังเมี่ยวซินเดินตรงเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของเขา
เหล่าองค์ชายทั้งหลาย: "..."
ไท่จื่อองค์ที่สองเองก็รู้สึกเก้อเขิน แต่ก็ไม่กล้าขวางหนิงกูโจว พวกเขาแกล้งเขาเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ปกติเขาไม่โกรธหรอก
แต่ถ้าทำมากเกินไป หนิงกูโจวมีหวังลงมือจริง ๆ
ถ้าเขาลงมือทำจริง ๆ ต่อให้พวกเขารวมกันทั้งหมดก็ยังสู้เขาคนเดียวไม่ได้
อีกทั้งวันนี้ยังเป็นงานเลี้ยงเลือกชายาที่ฮองเฮาจัดให้หนิงจื้อหยวน หากทะเลาะวิวาทกันในโอกาสเช่นนี้ ย่อมเสียหน้าราชวงศ์อย่างยิ่ง ฮ่องเต้เฉิงหมิงต้องลงโทษสถานหนักแน่นอน
ถังเมี่ยวซินและหนิงกูโจวเข้าไปข้างในแล้ว นางจึงถามเสียงเบา: "สหายของเจ้าเป็นเช่นนี้กันหมดหรือ?"
"ต่อหน้าองค์พ่อพวกเขาไม่เป็นเช่นนี้ ต่างคนต่างเป็นบัณฑิตที่มีพรสวรรค์และเป็นสุภาพบุรุษ" น้ำเสียงของหนิงกูโจวแฝงการเยาะเย้ย
ถังเมี่ยวซินเม้มปากน้อย ๆ แล้วตบไหล่เขาเบา ๆ: "เช่นนั้นพวกเราก็นับว่าเป็นทุกข์ร่วมกัน"
"แต่เจ้ายังโชคดีกว่าข้าอยู่หน่อย อย่างน้อยก็ยังมีมารดาและน้องสาวที่รักเจ้า ส่วนข้าไร้ซึ่งญาติพี่น้องแม้แต่คนเดียว"
สายตาของหนิงกูโจวหรี่ลงเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเขินอายเล็กน้อย: "ข้าเห็นว่าเจ้าน่าสงสาร อนุญาตให้เจ้าถือว่าข้าเป็นญาติของเจ้าก็แล้วกัน"
ถังเมี่ยวซิน: "... ขอขอบพระคุณท่านมากเลย!"
มุมปากของหนิงกูโจวโค้งขึ้นเล็กน้อย: "ไม่ต้องเกรงใจ!"