สีหน้าของหลี่ซื่อมืดลงทันที ถังเมี่ยวซินมันเป็นอะไร จะมาเทียบกับลูกสาวนางได้อย่างไร?
นางเอ่ยเสียงเยาะว่า “เมี่ยวซินก็เป็นลูกข้า ได้แต่งเป็นพระชายาเอกของฉินอ๋อง ก็ถือว่าดีไม่น้อย!”
“แต่เด็กคนนี้นิสัยดื้อรั้น ไม่ค่อยอยากใกล้ชิดผู้คน ราชโหราจารย์ถอดดวงชะตาให้นาง ว่าหล่อนเป็นดาวมรณะเดียวดาย”
“ก่อนหน้านี้ในจวน ข้าให้อาจารย์มาสอนหนังสือ หล่อนขี้เกียจ ไม่ยอมเรียน”
“ไม่เช่นนั้น จะได้เป็นเช่นนี้ไปหรือ แต่งงานกับฉินอ๋องได้ไม่ทันไร ฝ่าบาทก็มีราชโองการให้ไปเรียนที่สำนักศึกษาแห่งชาติ”
คำพูดของนางราวกับกำลังบอกว่า ถังเมี่ยวซินเป็นเพียงแค่คนโง่เขลาที่ไร้ความสามารถ มีดีแค่เพียงหน้าตาเท่านั้น ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง
สายตารอบข้างที่มองมาทางถังเมี่ยวซินเริ่มเปลี่ยนไป มีทั้งความเวทนา แต่ส่วนใหญ่เป็นความดูแคลน
ยิ่งมีคนได้ยินว่านางเป็นดาวมรณะเดียวดาย ก็ยิ่งรีบถอยห่างออกไปหลายก้าว กลัวว่าจะโดนอาถรรพ์ของนางเข้าจนได้
ฮูหยินผู้ก่อเรื่องคนนั้นยกมุมปากยิ้ม “เช่นนั้นก็ต้องบอกว่า ฮูหยินโหวหมื่นครัวเรือนแม้จะให้กำเนิดบุตรสาว ก็ล้วนงดงามราวกับดอกไม้เดือนเก้า”
“แต่บุตรสาวของนาง ก็ใช่ว่าจะเก่งกาจโดดเด่นไปเสียทุกคน ยังมีคนแบบพระชายาฉินที่ไร้ความสามารถอยู่ด้วย”
รอบข้างมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น สีหน้าของหลี่ซื่อดูแย่ลงไปอีก
นางเอ่ยเสียงเย็นชากับถังเมี่ยวซินว่า “ยืนโง่ๆ อยู่นั่นทำไม ยังอายไม่พอหรือไง?”
ถังเมี่ยวซินถามฮูหยินผู้ก่อเรื่องคนนั้น “ทูลถามฮูหยิน ดูหมิ่นราชวงศ์ต้องได้รับโทษสถานใดหรือเพคะ?”