หลี่ซื่อหันไปถลึงตาใส่ถังเมี่ยวซินอย่างรุนแรง คนดาวร้ายที่ควรโดนฟ้าผ่านี่ ตั้งใจมาทำให้หญิงรู้สึกแย่ชัดๆ!
นางรู้ดีว่าหากถังเมี่ยวซินอาละวาดขึ้นมา คนที่ต้องอับอายก็คือนางเอง!
นางจึงดึงอั่งเจียงเซียนเดินหนีไปข้าง ๆ
ถังเมี่ยวซินใช้ผ้าเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงตรงหางตาเบา ๆ แล้วส่งเสียงหึออกจมูกเบา ๆ
ตั้งแต่รู้ว่าหลี่ซื่อไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของนาง นางก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจนางอีกต่อไป
ถ้าจะมาเล่นด้วย นางจะทำให้หลี่ซื่อหมดหน้าไปเลย!
นางหันไปถามหนิงกูโจว: “ท่านอ๋อง ท่านคงรู้แต่เนิ่นแล้วว่าวันนี้ยังมีเลือกพระชายารองได้อีกใช่หรือไม่?”
“ท่านเลือกตามใจเถิด หากถูกใจใครก็รับนางกลับเข้ามา ข้ารับรองว่าจะไม่มีความเห็นแม้แต่น้อย!”
หนิงกูโจวมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ: “อ้ายเฟยเมื่อครู่ทำท่าดื้อดึงจนน่ามองจริงๆ”
“บวกกับโฉมงามที่ไร้ผู้ใดเสมอเหมือนของเจ้า ข้าดูได้ทั้งชาติ แล้วจะไปเหลียวมองหญิงอื่นใดได้ลง?”
ถังเมี่ยวซิน: “...”
นางรู้สึกเหมือนยกก้อนหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเอง
ทั้งสองปฏิบัติตามธรรมเนียมเข้าไปคารวะฮองเฮา ฮองเฮามองถังเมี่ยวซินหนึ่งทีแล้วถาม: “เรียนรู้กฎระเบียบในสำนักศึกษามาเป็นอย่างไรบ้าง?”
ถังเมี่ยวซินตอบ: “อาจารย์ในสำนักศึกษากล่าวว่าข้ามีพรสวรรค์ด้านการพยากรณ์มากกว่า เห็นว่าทุกสิ่งควรปล่อยไปตามธรรมชาติ จึงไม่ได้สอนกฎระเบียบแก่ข้า”
สีหน้าฮองเฮาหม่นลง เรื่องเหล่านี้พระนางย่อมรู้อยู่แก่ใจมานานแล้ว
การถามถังเมี่ยวซินในเวลานี้ก็เพื่อจะดูท่าทีจนมุมและต้องแต่งเรื่องแก้ตัวของนางเท่านั้น ไม่คิดว่านางจะพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้!