ขาของโหวหมื่นครัวเรือนสั่นระริกยิ่งขึ้น เขาอยากรักษาท่าทางอันสง่างามของโหวไว้ต่อหน้านิงกูโจว แต่ก็อดนึกถึงชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของนิงกูโจวไม่ได้:
ในข่าวลือในเมืองหลวง หนิงกูโจวเป็นคนที่อยากฆ่าใครก็ฆ่า ไม่เคยต้องหาเหตุผลใดๆ
ดาบเล่มนี้มิใช่เพียงแค่ขู่เข็ญ!
เขากล่าวอะไรไม่ออก สั่นขารีบออกจากจวนอ๋องไปโดยเร็ว
หลินหรูเฟิงเดินไปข้างนิงกูโจวแล้วกล่าวว่า "เชอะเชอะ! ฟันปิ่นปักผมของพ่อตาทิ้งได้ลงคอ นับได้ว่าเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์เลยทีเดียวกระมัง!
เสียงของหนิงกูโจวเยือกเย็น: "เขามีคุณสมบัติอะไรถึงได้เป็นพ่อตา"
สาเหตุที่จวนโหวหมื่นครัวเรือนเสื่อมถอยลงทุกปีนั้น เกี่ยวข้องกับความไร้ความสามารถของโหวหมื่นครัวเรือนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในสายตาของข้า โหวหมื่นครัวเรือนไม่เพียงแต่เป็นคนสารเลว แต่ยังไร้ความสามารถอีกด้วย
ก่อนหน้านี้เมื่อยังไม่มีความเกี่ยวข้องกัน เขาไม่แม้แต่จะสนใจโหวหมื่นครัวเรือน ตอนนี้แม้จะมีความเกี่ยวข้องกัน แต่ถังเมี่ยวซินไม่ยอมรับโหวหมื่นครัวเรือน เขาก็ย่อมไม่ยอมรับเช่นกัน
แต่หลินหรูเฟิงเข้าใจความหมายของเขาผิดไป: "ก็ใช่ ท่านอ๋องไม่เคยถือว่าถังเมี่ยวซินเป็นภรรยา ดังนั้นเขาจึงไม่ถือเป็นพ่อตาโดยธรรมชาติ"
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้อธิบายอันใด
หลินหรูเฟิงกล่าวต่อ: "ท่านอ๋องเพื่อให้อ๋องเฟยถอนพิษให้ ท่านก็ถือว่าให้เกียรตินางพอสมควรแล้ว คราวนี้นางถอนพิษให้ท่านก็คงจะทุ่มเทสุดความสามารถ"
นิงกูโจวถามเขา: "เรื่องที่ให้เจ้าไปทำก่อนหน้านี้ เป็นอย่างไรบ้าง"
หลินหรูเฟิงเก็บสีหน้าล้อเล่นลง: "เรื่องโรงเก็บธัญพืชถูกเผา ได้ส่งข่าวไปถึงไท่จื่อองค์ที่สองแล้ว ด้วยนิสัยของไท่จื่อองค์ที่สอง คาดว่าภายในไม่กี่วันนี้คงจะไปหาเรื่องไท่จื่อ"