หนิงกูโจวสวมอาภรณ์สีดำยืนอยู่ที่หน้าประตู ผมดำปลิวไสวโดยไม่มีลม นัยน์ตาสีดำน่าครั่นคร้ามจนมองไม่เห็นจุดรวมสายตา
มั่วหลีตกใจสุดขีด: “แย่แล้ว อ๋องเสียสติแล้ว!”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ หนิงกูโจวก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขา หมัดหนึ่งต่อยมั่วหลีกระเด็นออกไป
ถังเมี่ยวซินรู้ดีถึงระดับความแข็งแกร่งของหนิงกูโจว เมื่อเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ยามนี้ พลังทำลายล้างคงน่ากลัวสุดประมาณ!
หนิงกูโจวจัดการมั่วหลีก็พุ่งตรงมาหารนาง นางตกใจ รีบกำเข็มเงินในมือไว้แน่น
เพียงแต่หนิงกูโจวยังไม่ทันจะพุ่งมา ก็ถูกทหารรักษาการณ์ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ขวางไว้
เหล่าทหารรักษาการณ์พยายามปราบหนิงกูโจว แต่ก็ไม่กล้าทำร้ายเขาจริงๆ
ไม่ถึงสองเพลง เหล่าทหารรักษาการณ์ทั้งหมดก็ถูกหนิงกูโจวจัดการล้มระเนระนาด ทุกคนกระแทกพื้นอย่างหนัก ฟังแล้วยังรู้สึกเจ็บ
ถังเมี่ยวซินทำเสียง “เจี๊ยะๆ” สองที รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน
คืนที่นางจับตัวเขา หากเขามีพลังต่อสู้ขนาดนี้ นางคงถูกเขาฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว!
ทหารรักษาการณ์อีกหลายนายวิ่งเข้ามา แต่ไม่มีใครสามารถอยู่รอดได้สามเพลงในมือหนิงกูโจว
เพียงพริบตาเดียว ลานบ้านก็มีทหารรักษาการณ์ล้มเกลื่อนกลาด
หลินหรูเฟิงและท่านหมอคงก็รีบร้อนเดินทางมาถึง
หลินหรูเฟิงเมื่อเห็นสภาพนี้ก็ร้อนใจจนเหงื่อตก: “ท่านหมอคง รีบเอายามาให้อ๋องเร็วเข้า!”
ท่านหมอคงก็ร้อนใจไม่แพ้กัน: “ยาที่ข้าปรุงไว้ก่อนหน้านี้ ใช้ไม่ได้ผลนานแล้ว!”
“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี!” หลินหรูเฟิงร้อนใจจนตาสีแดงเรื่อ: “หากปล่อยไว้เช่นนี้ อ๋องคงมีอันตรายถึงชีวิต!”