โหวหมื่นครัวเรือนไม่คิดว่าถังเมี่ยวซินจะถามเช่นนี้ รู้สึกไม่สบายใจนัก เขาเป็นบิดาของนาง ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับนาง ก็ล้วนถูกต้องทั้งสิ้น
ถังเมี่ยวซินเห็นท่าทีของเขาเช่นนี้ ความเย็นชาในดวงตายิ่งทวีขึ้น จึงให้โม่หลีออกไปก่อน
แม้เรื่องแต่งแทนจะเป็นที่รู้กันดีในหมู่พวกเรา แต่การพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนในจวนฉินอ๋องก็ยังไม่เหมาะสมนัก
หลังจากโม่หลีจากไป โหวหมื่นครัวเรือนถอนหายใจเบา ๆ : "มารดาของเจ้าให้คนดูดวงชะตาให้พี่สาวของเจ้าแล้ว นางมีชะตาเป็นนกฟีนิกซ์โดยกำเนิด ต่อไปจะได้เป็นมารดาของแผ่นดิน!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ : "ส่วนข้าเป็นดาวมรณะเดียวดาย ดังนั้นข้าจึงเป็นฝ่ายที่ต้องเสียสละใช่หรือไม่?"
โหวหมื่นครัวเรือนมองนาง : "เจ้าไม่ได้เติบโตในจวนโหว เจ้าจึงไม่รู้ว่า ตอนนี้จวนโหวเพียงแค่ดูหรูหราภายนอกเท่านั้น"
"หากพี่สาวของเจ้าไม่สามารถแต่งงานกับไท่จื่อได้ ข้าก็ไม่สามารถดำรงตำแหน่งสำคัญในราชสำนักได้ อนาคตของจวนโหวก็จะยากลำบากยิ่งขึ้น"
"ข้ารู้ว่าเจ้าเคืองใจข้ากับมารดาที่ลำเอียง แต่เจ้าก็รู้ดีว่าเจ้าถูกเลี้ยงดูที่เรือนนอกมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเห็นโลกกว้าง"
"อย่างเจ้า บุตรชายของขุนนางในเมืองหลวงคงไม่มีใครยอมแต่งงานกับเจ้า การได้แต่งงานกับฉินอ๋องคือจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าแล้ว"
ถังเมี่ยวซินได้ยินคำพูดนี้ก็เย้ยหยันเย็นชา โหวหมื่นครัวเรือนพูดอีก : "เจ้าก็เป็นบุตรสาวของจวนโหว เจ้าต้องช่วยกันฟื้นฟูจวนโหว"
"สถานการณ์ตอนนี้ เจ้าแต่งเข้าตระกูลหลวงแล้ว พี่สาวเจ้าแต่งกับไท่จื่ออีก ข้าก็จะมีตำแหน่งในราชสำนัก พี่ชายของเจ้าก็จะมีอนาคตที่ดีขึ้น"