ใบหน้าของหลี่ซื่อเต็มไปด้วยความยินดีที่บิดเบี้ยว: "หากเจ้าปฏิบัติตัวดีต่อไป ข้าอาจจะให้เจ้ามีชีวิตรอด หากเจ้าไม่เชื่อฟัง ข้าก็จะถือว่าไม่เคยให้กำเนิดเจ้ามาก็แล้วกัน!"
เบื้องหลังนางมีเสียงร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้น หลี่ซื่อได้ยินเสียงนั้นแล้วรู้สึกสะใจยิ่งนัก!
ตั้งแต่ที่ได้พบถังเมี่ยวซินเป็นครั้งแรก นางทำให้หลี่ซีเจอแต่เรื่องขุ่นข้องหมองใจมามากเพียงใด!
วันนี้ในที่สุดก็ได้ทำให้ถังเมี่ยวซินต้องชดใช้อย่างสาสมเสียที!
มุมปากของนางยกขึ้นส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยัน: "ถังเมี่ยวซิน เจ้าก็จงทนรับเอาไว้ให้ดีเถอะ!"
"ดูซิว่าเจ้าจะยังกล้าขัดใจข้าอีกหรือไม่!"
เสียงหญิงสาวร้องด้วยความเจ็บปวด: "ท่านแม่ ช่วยด้วย!"
หลี่ซื่อสูดลมหายใจเย็นชา: "บัดนี้ถึงรู้จักเรียกข้าว่าท่านแม่แล้วหรือ รู้จักร้องขอความช่วยเหลือแล้วหรือ"
"สายไปเสียแล้ว! วันนี้เจ้าต้องได้รับผลกรรมอันสาสม มิฉะนั้นอย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่!"
เบื้องหลังนางมีเสียงปรบมือดังขึ้น: "หึหึ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือที่นางหลี่กับถังเจียงเซียนแสดงความรักใคร่ระหว่างแม่ลูก ข้าน้อยถือว่าได้รับความรู้เสียจริง!"
ในที่สุดหลี่ซื่อก็รู้สึกถึงความผิดปกติ หันไปมองก็เห็นถังเมี่ยวซินยืนอยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัย ส่วนหญิงชราหลายคนที่ไปจับนางนั้นล้มระเนระนาดอยู่กับพื้นทั้งหมด
ส่วนถังเจียงเซียนที่ตนโปรดปรานที่สุด บัดนี้กำลังเจ็บปวดจนกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น
หลี่ซื่อตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน: "เจียงเซียน เจ้าเป็นอะไรไป?"