นางกุมท้องกลิ้งไปมาบนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำเอาหลี่ซื่อแทบหัวใจจะสลาย
เสียงของถังเมี่ยวซินลอยเข้ามา: "หากเฉียวเหนียงไม่เป็นไร ข้าจะถอนพิษให้ถังเจียงเซียน"
"แต่หากเฉียวเหนียงเป็นอันใดไป ถังเจียงเซียนจะต้องไปเป็นเพื่อนเฉียวเหนียง!"
นางได้ซึมซับถึงวิธีการอันโหดร้ายของแม่ลูกคู่นี้มาโดยตลอดระยะเวลานี้ นางเป็นห่วงเฉียวเหนียงในใจ จึงก้าวยาวไปทางภูเขาจำลอง
เมื่อไปถึงที่นั่น ก็พบว่ามีคุกใต้ดินอยู่ด้านในจริง ๆ มีแม่กุญแจขนาดใหญ่ห้อยอยู่
ถังเมี่ยวซินมองดูรูแม่กุญแจ ดึงปิ่นออกจากผม แล้วงัดไปมาไม่กี่ครั้ง แม่กุญแจที่ดูแข็งแรงเหลือเชื่อก็เปิดออก
นางดึงแม่กุญแจออก ดึงโซ่ออก เปิดประตูทางเดินใต้ดิน แล้วเดินลงไปตามบันไดแคบ ๆ
ภายในคุกใต้ดินมืดมิดไร้แสง อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น ในกลิ่นอับนั้นยังแฝงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
ถังเมี่ยวซินรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดี มือเผลอกำเป็นหมัด แล้วก็คลายออกอย่างรวดเร็ว
นางอาศัยแสงแดดบาง ๆ ที่ลอดเข้ามาจากด้านนอกเห็นตะเกียงน้ำมันที่มุมห้อง จึงจุดไฟด้วยหินเหล็กไฟให้ตะเกียงสว่างขึ้น
เมื่อตะเกียงสว่างขึ้นในความมืด นางก็เห็นภาพภายในชัดเจน ร่างกายเย็นวาบไปทั้งตัว:
ในกรงเหล็กของคุกใต้ดิน มีเข็มขัดเส้นหนึ่งห้อยอยู่ที่คานกลาง ใต้เข็มขัดนั้นมีหญิงวัยกลางคนที่แขนข้างหนึ่งขาดห้อยอยู่ นางคือเฉียวเหนียงผู้เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เด็ก
น้ำตาของถังเมี่ยวซินไหลรินทันที นางวิ่งไปที่กรงเหล็กอย่างบ้าคลั่งแล้วตะโกน: "เฉียวเหนียง!"