บ่าวรับใช้กล่าวเสียงเบา: "ตอนข้าน้อยกลับมา เห็นฉินอ๋องและพระชายาฉินออกไปเที่ยวเล่นกันอย่างเบิกบานใจ"
"ดูท่าฉินอ๋องจะไม่สนใจเรื่องที่พระชายาฉินนอกใจเลย!"
หลี่ซื่อยกมือตบหน้าบ่าวรับใช้ทันที: "เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นเจ้าดูผิดไปเองแน่นอน!"
บ่าวรับใช้เอามือกอดแก้มไว้ไม่พูดอะไรสักคำ
ถังเจียงเซียนและหลี่ซื่อหมดอารมณ์โดยสิ้นเชิง ทั้งคู่คิดไม่ออกว่าฉินอ๋องจะไม่สนใจเรื่องที่ถังเมี่ยวซินนอกใจได้อย่างไร?
ถังเจียงเซียนกวาดจานบนโต๊ะทั้งหมดลงพื้นด้วยความโกรธ: "ถังเมี่ยวซินช่างมีวาสนาจริง ฉินอ๋องยอมเป็นเต่าโดยดี!"
หลี่ซื่อรู้สึกรำคาญใจ ถลึงตาใส่ว่าบ่าวรับใช้: "เจ้าคนโง่ที่นำข่าวดีกลับมาไม่ได้ ไปให้พ้น!"
บ่าวรับใช้รู้สึกน้อยใจ เขาแค่ไปสืบข่าว เรื่องพวกนี้จะไปโทษเขาได้อย่างไร!
กำลังพอดี ผู้ดูแลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาพลางกล่าว: "ท่านผู้หญิง คุณหนูใหญ่ ไม่ดีแล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!"
หลี่ซื่อและถังเจียงเซียนไม่ได้ข่าวที่ต้องการ อารมณ์ย่ำแย่ยิ่งนัก
หลี่ซื่อหน้าบึ้งตำหนิ: "อยู่ในบ้านดีๆ จะมีเรื่องอะไรได้? ข้าสอนเจ้าไว้อย่างไรกัน ไม่รู้จักกฎเกณฑ์เอาเสียเลย!"
ถังเจียงเซียนหน้าดำพลางกล่าว: "พูดมาเถอะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
ผู้ดูแลตอบ: "วันนี้ปราชญ์เล่านิทานในโรงน้ำชาทุกแห่งในเมืองหลวง ต่างก็เล่าเรื่องฉาวโฉ่เรื่องหนึ่ง"
"ถึงแม้ไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ฟังแค่เล็กน้อยก็รู้ว่าเรื่องฉาวโฉ่เรื่องนั้นมีคุณหนูใหญ่กับไท่จื่อเป็นตัวเอก"