ทหารรักษาการณ์ตะโกนเสียงดัง: "เมื่อคืนนี้ท่านอ๋องและพระชายาอยู่ด้วยกันตลอด แต่นางกลับใส่ร้ายพระชายาเพราะมีเรื่องบาดหมางส่วนตัว!"
"พระชายาของเราเป็นคนอย่างไร ท่านอ๋องจะไม่รู้หรือ?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะพระชายามีเมตตา วอนให้ท่านอ๋องลงโทษเพียงเล็กน้อย เรื่องที่นางอู๋หมานจือทำ ถูกตีจนตายก็สมควร!"
พวกเขาเดินทางไปถึงจวนอู๋ในเวลาอันรวดเร็ว คนเฝ้าประตูจวนอู๋เห็นท่าทางเช่นนี้ก็ตกใจจนตัวสั่น รีบไปแจ้งท่านอู๋และฮูหยินอู๋ทันที
ทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว ฮูหยินอู๋เห็นสภาพของอู๋หมานจือก็ร้องไห้ทันที: "หมานจือ เจ้าเป็นอะไรไป?"
หลินหรูเฟิงยกมือคารวะพวกเขาเบาๆ: "คุณหนูอู๋ไปก่อเรื่องที่จวนฉินอ๋องวันนี้ ใส่ร้ายพระชายาฉิน"
"บาดแผลนี้เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง ท่านอ๋องกล่าวว่า จวนอู๋ไม่รู้จักสั่งสอนบุตร ธิดา ท่านจึงสั่งสอนแทน"
"ท่านอ๋องเห็นว่าคุณหนูอู๋ทำผิดครั้งแรก จึงไว้ชีวิตนาง หากมีครั้งหน้า สิ่งที่ส่งมาจะเป็นศพ"
ท่านอู๋และฮูหยินอู๋ฟังแล้วใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่รู้ดีว่าหนิงกูโจวโหดร้ายเหี้ยมโหด หากเขาบอกว่าจะฆ่า ก็ฆ่าจริงๆ!
ท่านอู๋แม้จะรู้สึกว่าจวนฉินอ๋องทำการเกินไป แต่ก็ยังยกมือคารวะหลินหรูเฟิงเบาๆ: "ขอบคุณเสนาธิการหลินที่ส่งบุตรสาวข้ากลับมา"
ฮูหยินอู๋อดไม่ได้ที่จะบ่น: "หมานจือจะก่อเรื่องใหญ่โตได้แค่ไหนกัน ฉินอ๋องกลับลงมือโหดร้ายถึงเพียงนี้!"
หลินหรูเฟิงยังคงรอยยิ้มสุภาพ: "หากฮูหยินไม่พอใจ ก็สามารถไปหาท่านอ๋องของเราเพื่อพูดคุย หรือจะไปฟ้องเจ้ากรมตรวจการก็ได้"