หนิงจื้อหยวนวันนี้ถูกหนิงกูโจวทำเสียหน้าเช่นนี้ ใจร้อนรุ่มทั้งอึดอัดใจ
เขาเป็นไท่จื่อ! หนิงกูโจวเป็นสิ่งใด ถึงกล้าท้าทายเขาเช่นนี้!
ถังเจียงเซียนก็ต่ำช้า ถึงคิดจะใช้มือเขาจัดการถังเมี่ยวซิน เล่นอุบายต่อหน้าเขา
เขาเอ่ยเย็นชา: "หุบปาก เจ้าคิดอะไรอยู่ คิดว่าข้าไม่รู้หรือ?"
"ข้าจะรับสตรีใดเข้ามา ก็ไม่จำเป็นต้องรายงานเจ้า!"
"อย่าคิดว่าเพราะข้าโปรดปรานเจ้า แล้วเจ้าจะทำตามอำเภอใจได้! ในเมืองหลวงแห่งนี้ ข้าต้องการใครก็ได้คนนั้น!"
ถังเจียงเซียนตกใจในใจ รู้ว่ายามนี้พูดสิ่งใดก็ไร้ประโยชน์ จึงร้องไห้ออกมาทันที
นางร้องไห้ราวกับดอกแพรยามฝนโปรย ชวนให้ผู้พบเห็นเวทนา
หนิงจื้อหยวนแต่ก่อนเห็นนางในสภาพเช่นนี้แล้วชอบใจ แต่วันนี้อารมณ์ไม่ดี เห็นสภาพนางเช่นนี้แล้วรำคาญจนแทบอยากตาย
พอดีถังอี้เซินกับหัวหน้าทหารรักษานครเดินเข้ามาพอดี เขาจึงถือโอกาสปล่อยถังเจียงเซียน แล้วถาม: "จับตัวคนได้หรือยัง?"
ถังอี้เซินส่ายหน้า: "พวกมันระแวงเกินไป คนที่ข้าส่งไปสะกดรอยถูกสังหารหมดสิ้น"
นับตั้งแต่จวนโหวหมื่นครัวเรือนประกาศจะยกเหมืองแร่ให้ถังเจียงเซียนเป็นสินสอด ถังอี้เซินก็ติดต่อกับหนิงจื้อหยวนได้
หนิงจื้อหยวนรู้ความสามารถทางการค้าของถังอี้เซินแล้วเห็นว่าเป็นคนมีความสามารถ จึงถือว่าจวนโหวหมื่นครัวเรือนเป็นถุงเงินของเขา
ดังนั้นวันนี้พอบ่อนฮุ่ยทงถูกบุก เขาจึงรีบส่งข่าวไปหาหนิงจื้อหยวนทันที
หนิงจื้อหยวนได้ยินเรื่องนี้ก็โมโห ในทัศนะของเขา บ่อนฮุ่ยทงถือเป็นสมบัติส่วนตัว ใครก็ตามที่แตะต้องยุ้งการพนันก็เท่ากับเป็นศัตรูกับเขา